Και μετά και μετά;;;

13/07/2009

Την επόμενη μέρα έφυγα για playa blanca, μια ακόμα θεσπέσια παραλία της καραϊβικής. Μου είχαν πει: "Πήγαινε καλύτερα με οργανωμένο βαρκάκι. Είναι πολύ δύσκολο να πας μέσω ξηράς."

Μπορείτε ήδη να φανταστείτε πώς πήγα εγώ. :) Όντως, λίγο πακέτο η διαδρομή, αλλά από τις λίγες. Ζαλώθηκα την αιώρα μου, την οποία μεταμόρφωσα σε τσάντα βάζοντας φαγητό, νερό και λίγα ρούχα μέσα και ξεκίνησα.

Πρώτο μέρος της διαδρομής το έκανα με ένα λεωφορείο, το οποίο με άφησε στα διόδια.
Δεύτερο μέρος με άλλο λεωφορείο, το οποίο ήταν τόσο γεμάτο που σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ήμοπυν κρεμασμένος με την "τσάντα" μου έξω από την ανοιχτή πόρτα, με μόνο 4 δάχτυλα και μια πατούσα μέσα στο λεωφορείο (όχι, δεν πήγαινε ΚΑΘΟΛΟΥ αργά).
Τρίτο μέρος με ένα καρυδότσουφλο για να περάσω ένα τεχνητό κανάλι, ανοιγμένο επί της εποχής των κατακτητών (ξέρω, χεστήκατε).
Και τέταρτο και τελευταίο, η μοτοσυκλέτα του τρόμου, ένα μηχανάκι της πλάκας που πήγαινε με χίλια σε ένα άθλιο κατσικόδρομο με κοτρώνες, λάσπες και τα συναφή. Μου πήγε το σκατό στην κάλτσα, αλλά έφτασα!

Να'μαι πάλι λοιπόν, σε άλλη μια παραδεισένια εικόνα της Καραϊβικής. Κατάλευκη άμμος, γαλανά νερά και αιώρες παντού. Άραξα τρεις μερούλες εκεί και τις δυο τελευταίες μάλιστα, τις πέρασα με τα παιδιά που είμασταν μαζί στην Tayrona, οι οποίοι σκάσανε μύτη από το πουθενά. Μια πραγματικά πανέμορφη παραλία, αν και μετά τις ασύγκριτες παραλίες της Tayrona, μου φάνηκε λίγη. Έχει όμως και αυτή το χαρακτήρα της και όταν έμαθα ότι σε αυτή την παραλία γυρίστηκε η ταινία "Pirates of the Caribbean", άφησα ένα ύπουλο χαμόγελο να μου ξεφύγει. :)







Κυριακή γύρισα Cartagena με σκοπό να φύγω για Medellin. Έφυγα; Όχι! Διότι δύο κοπέλες που είχα γνωρίσει στο hostel με πείσανε να κάτσω άλλο ένα βράδυ μιας και έφευγε το αεροπλάνο τους το πρωί. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να βιαστώ και όταν αρχίσαμε να κατεβάζουμε ιδέες για το τι βλακείες θα κάνουμε μέχρι το ξημέρωμα (μία από τις οποίες ήταν να επιχειρήσουμε να βάψουμε τα μαλλιά της S.), πείστηκα. :)

Την επομένη το απόγευμα έφυγα τελικά, αφήνοντας πίσω μου την Καραϊβική για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.

Μ.

10/07/2009

Τελευταία μου στάση στις παραλίες της Καραϊβικής ήταν η Cartagena, όπου η αλήθεια είναι, ούτε τι να περιμένω ήξερα, ούτε πόσο θα κάτσω.

Η Cartagena είναι η πόλη της Κολομβίας με τη μεγαλύτερη τουριστική κίνηση. Υπάρχει κόσμος που πετάει από οπουδήποτε στον κόσμο για Bogota και από εκεί απευθείας για Cartagena. Φυσικά, αυτό επιφέρει και τα γνωστά επακόλουθα: υψηλές τιμές, πολλά τουριστομάγαζα, αλλοίωση του γνήσιου τρόπου ζωής, ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ πολλοί μικροπωλητές ανά τετραγωνικό μέτρο να σου πρήζουν τα συκώτια και ένας υψηλότατος αριθμός ξένων σαν το κερασάκι στην τούρτα, έτσι για να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στην Κολομβία.







Το hostel μου (ναι, σε hostel έμενα. Η μοναδική πόλη της Κολομβίας όπου δεν μπόρεσα να βρω couchsurfer να μείνω) ήταν πολύ κεντρικό και ο δρόμος τίγκα στις πουτάνες.



Δίπλα τους θα έβλεπες και κάναν τύπο να κόβει κίνηση και να προσπαθεί να πουλήσει την οποιαδήποτε ντρόγκα στα τουριστάκια η τουλάχιστον να τους ξαλαφρώσει από τα πορτοφόλια τους, τις κάμερές τους κλπ... Κατά τ'άλλα, όλοι μου λέγανε ότι είναι πολύ ασφαλής γειτονιά. Ναι αμέ... Εσείς πείτε μου ό,τι θέλετε, εγώ θα συνεχίσω να ακολουθώ το ένστικτό μου αν δεν σας πειράζει.
Δοκίμασα να γυρίσω και τα μπαράκια εκεί γύρω και ήταν όλα ΠΑ-ΝΑ-ΚΡΙ-ΒΑ.

Μ'αυτά και μ'αυτά λοιπόν, την τρίτη μέρα είχα ήδη βαρεθεί.

Για να ξεφύγω, πήγα στο ηφαίστειο Ζαργκαμπού (δεν θυμάμαι πώς το λένε). Τίποτα το φαντασμαγορικό, αλλά το κορυφαίο της υπόθεσης ήταν η πισίνα ιαματικής λάσπης στην οποία χωθήκαμε. Φοβερή εμπειρία! Μπαίνεις ολόκληρος σε μια ημιστέρεη ουσία, στην οποία είναι αδύνατο να βυθιστείς και δίνει μια πολύ περίεργη αίσθηση στο σώμα.



Και σαν να μην φτάνει αυτό, είναι και κάτι παλικάρια εκεί μέσα που σου κάνουν μασάζ. Σε τρίβουν, αράζεις κάμποσο και μετά βγαίνεις.



Μην νομίζετε ότι εκεί τελειώνει η εμπειρία. Όοοοοοοχι! Μετά σε πάνε στο -καταπράσινο και αθλιότατο- ποτάμι εκεί δίπλα, όπου σε αρπάζει μια γριά και σε ξεπλένει από πάνω μέχρι κάτω. Κάποια στιγμή μάλιστα μου λέει: "Βγάλτα όλα."! Ε;; Κάτσε βρε καλή μου, βρε χρυσή μου... Κέρασέ με ένα ποτάκι πρώτα τουλάχιστον, ρώτα με για τη ζωή μου...







Από αρχής μέχρι τέλους, το ηφαίστειο ήταν μια κουλή εμπειρία κατά τη διάρκεια της οποίας είχα χεστεί στο γέλιο και ήταν μια καλή δικαιολογία για να βρίσκομαι ακόμα στην Cartagena.

M.

05/07/2009

Είναι τόσες οι κραυγές ευτυχίας και επιτεύγματος στο κεφάλι μου, που δεν ξέρω από πού να αρχίσω και ποιες εικόνες να πρωτοπεριγράψω.

Βρίσκομαι στο ακριβές στερεότυπο του παραδεισένιου τοπίου. Μια τεταρτοκυκλική παραλία με ψιλή, ανοιχτόχρωμη άμμο και βράχια στα πλάγια που σχηματίζουν μια κλειστή αγκαλιά και την προστατεύουν από τα κύμματα της ανοιχτής θαλάσσης. Στην κορυφή των βράχων της μιας μεριάς υπάρχει μια απλή, κυλινδρική κατασκευή φτιαγμένη από ξύλο και φύλλα κοκοφοίνικων για τη σκεπή. Κάποιοι έχουν κρεμάσει εκεί μέσα τις αιώρες τους και λικνίζονται απαλά τη νύχτα με το ελαφρό αεράκι.
Από εκεί φαίνεται το φόντο της εικόνας, ένα καταπράσινο βουνό με πυκνή, υψηλή βλάστηση που τελειώνει με μια σειρά κοκοφοίνικες στους πρόποδές του. Και εγώ, ξαπλωμένος στην πορτοκαλί μου αιώρα που κρέμασα ανάμεσα σε δύο από αυτούς τους κοκοφοίνικες, ακούγοντας το κύμα να σκάει στα πέντε μέτρα από τα πόδια μου, σπρώχνοντας το νερό μέχρι κάτω από την αιώρα, γράφω πόσο ερωτευμένος είμαι με αυτή τη χώρα, πίνοντας το γάλα της καρύδας που πριν λίγο άνοιξα.


Τα ψώνια μας για μια βδομάδα στην παραλία.












Η κρεβατοκάμαρά μου. :)





Το πρώτο μας απόγευμα έγινε κάτι που δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Ο ήλιος πλησίαζε στη δύση του και εμείς στήναμε τις σκηνές μας. Ξαφνικά, νιώθω ένα περίεργο φως στα μάτια μου. Τα πάντα τα βλέπω πορτοκαλί! Όχι, δεν είναι η ψύχωση μου με αυτό το χρώμα. Τη στιγμή που χάθηκε ο ήλιος, απλώθηκε ένα κόκκινο πέπλο σε όλο τον ουρανό και τα πάντα λουστήκανε με ένα απαλό, πορτοκαλί φίλτρο. Όσο μειωνότανε το φως, τόσο πιο κόκκινο γινόταν το τοπίο. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ πουθενά τέτοια χρώματα σε δύση ηλίου.





Αυτή, παίδες, είναι η Καραϊβική. Σε αυτό το τοπίο περάσαμε σχεδόν μια εβδομάδα με τον L., τον M., τη D., την E., και την Α. Κάθε μέρα από τη θάλασσα στην αιώρα και από την αιώρα στη θάλασσα, ανάβοντας φωτιά για να μαγειρέψουμε στην τεράστια κατσαρόλα μας, πίνοντας γάλα καρύδας και απολαμβάνοντας κολομβιανό καφέ φιλτραρισμένο μέσα από μία κάλτσα. Αυτή είναι ζωή!!!







Κάποια στιγμή όμως, έπρεπε να φύγω από τις παραλίες του πάρκου Tayrona. Είμαι τώρα στην Santa Marta, τη γειτονική, παραλιακή πόλη και αύριο συνεχίζω για Cartagena, πάλι επί της παραλίας. Μετά από σχεδόν δύο μήνες ταξίδι, ταξιδεύω πλέον μόνος μου. :)

M.

29/06/2009

Φτάσαμε στο San Pelayo, ένα μικροσκοπικό χωριό στο βορρά. Όλο το χρόνο δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα το συγκλονιστικό εδώ. Ένα τριήμερο το χρόνο όμως, μαζεύονται χιλιάδες Κολομβιανοί για να τραγουδήσουν και να χορέψουν στο ρυθμούς του Porro, ενός από τους άπειρους κολομβιανούς ρυθμούς ( http://en.wikipedia.org/wiki/Porro ).







Εκεί συναντηθήκαμε με την Α. και την Ε., τις οποίες είχαμε γνωρίσει στην εθνική συνάντηση στην Armenia και με έναν Καναδό τον D. Τα κωλόπαιδα είχαν καταφέρει να νοικιάσουν ένα σπίτι για το σαββατοκύριακο με εντελώς απλούς, αλλά μεγάλους χώρους όπου χορέσαμε και οι επτά. Και το κόστος; 35 δολλάρια στο σύνολο. 2.5 το άτομο τη βραδυά δηλαδή. ΧΑ!



Ε, από εκεί και πέρα άρχισε το τρελό πάρτυ, οι τρελοί χοροί και το ατελείωτο γέλιο. Μικροί-μεγάλοι, άντρες-γυναίκες, όλο το χωριό να χοροπηδάει. :)

















Μ.

26/06/2009

Ένα ταξίδι έξι ωρών καταλήξαμε να το ολοκληρώσουμε μετά από τρεις διανυκτερεύσεις, δύο μεγάλα πάρτυ και σχεδόν το μισό αμάξι επισκευασμένο.

Φεύγοντας από Armenia κάναμε μια στάση στα θερμά λουτρά στη Santa Rosa. Ήταν τέτοια η απόλαυση που καταλήξαμε να πλατσουρίζουμε στα νερά μέχρι τις 11 το βράδυ. Προφανώς όμως αυτό μας έφερε σε μια θέση να χρειαζόμαστε ένα μέρος να περάσουμε το βράδυ. Στη συγκεκριμένη φάση μας έσωσε η Α., μια couchsurfer από τη γειτονική πόλη Pereira. Μου είχε δώσει το τηλέφωνό της και μου είχε πει ότι αν χρειαστώ, θα μπορούσε να φιλοξενήσει 1-2 άτομα. Η κακομοίρα κατέληξε με πέντε κανίβαλους στο σπίτι της.

Την επομένη συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Είμασταν αποφασισμένοι να φτάσουμε στην Bogota, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια (δραματική μουσική του στυλ ΝΤΑ-ΝΤΑ-ΝΤΑ-ΝΤΑΑΑΑΑΝ). Μόλις έξω από την Ibague μένουμε από κιβώτιο ταχυτήτων. Χωρίς άλλη επιλογή, πάμε στο κέντρο, αφήνουμε το αμάξι σε μηχανικό και εγώ αφήνω ένα μήνυμα στο γκρουπ του couchsurfing της Ibague εξηγώντας την κατάσταση και ζητώντας φιλοξενία από κάποιον. Πώς εξελίχθηκε η ιστορία;
Μισή ώρα μετά είμασταν ήδη στο σπίτι ενός τυπά.
Δύο ώρες μετά είμασταν με 12 couchsurfers, περνώντας μια βραδυά καταπληκτική.

Την επόμενη μέρα το αμάξι είχε φτιαχτεί. Έλα μου όμως που έτυχε η Ibague να έχει ένα τρελό πανηγύρι εκείνες τις μέρες. Πού να πάμε τώρα; Καταλήξαμε λοιπόν, να περνάμε άλλο ένα βράδυ εκεί, στη μέση ενός απίστευτου πανηγυριού, με σκλαβωτικά φιλικό κόσμο γύρω μας.













Την πέμπτη επιτέλους κινήσαμε για Bogota, όπου σκόπευα να κάτσω μερικές μέρες και να δώ ένα φεστιβάλ ροκ. Αλλά ο L. σκάει τη βόμβα: "Απόψε πάμε σε μια συναυλία και αύριο φεύγουμε για ένα χωριό 20 ώρες βόρεια όπου παίζει άλλο μουσικό φεστιβάλ. Από εκεί θα συνεχίσουμε για τις παραλίες της Καραϊβικής. Ψήνεσαι;" Ε, όπως ξέρετε, δεν θέλω και πολύ εγώ για να ψηθώ.....



Άντε να δούμε πού θα καταλήξουμε. Οι μουσικές και οι χοροί της Κολομβίας δεν δείχνουν έλεος...

Μ.

22/06/2009

Ένας από τους πρωταρχικούς παράγοντες που με τραβήξανε μέχρι την Κολομβια, η εθνική συνάντηση couchsurfing της Κολομβίας, λίγο έξω από την πόλη της Armenia, επιτέλους λαμβάνει χώρα.



Οι διοργανωτές έχουν νοικιάσει ένα σπίτι για το σαββατοκύριακο, όχι πολύ μακρυά από τον πολιτισμό, αλλά μέσα στις φυτείες καφέ. Έχουμε όλα τα απαραίτητα στοιχεία ενός επιτυχημένου τριημέρου: σπίτι, κήπο, αιώρες, σκηνές, πισίνα, ηχούστημα και 100 τρελούς, έτοιμους για άφθονο γέλιο.









Προφανώς, κάθε ώρα και κάθε στιγμή την περάσαμε εκπληκτικά. Το αποκορύφωμα όμως, ήταν η λεγόμενη "chiva rumbera". Αναφέρομαι σε ένα κλασικό, κολομβιανό λεωφορείο, το οποίο για τους σκοπούς μια βραδυάς "γιορτινής", έχει υποστεί ορισμένες μετατροπές και έχει μεταμορφωθεί σε κινούμενη ντισκοτέκ. Φανταστείτε, λοιπόν, ένα λεωφορείο με 40-50 άτομα, όρθια, με πολύ αλκοόλ στα χέρια και τη μουσική να βαράει στη διαπασών, να κυκλοφορεί στους δρόμους. Κάθε τόσο κάναμε στάση στην κεντρική πλατεία του όποιου χωριού περνάγαμε και στήναμε γλέντι με τους μουσικούς. Ο κόσμος να μας κοιτάει, άλλοι να γελάνε με την τρέλα μας και κάποιοι μάλιστα μπήκανε στο χορό. Ήταν πραγματικά μια απίστευτη βραδυά. Θα έχουμε να το λέμε για καιρό.















Ανάμεσα σε όλα επισκεφθήκαμε και ένα κοντινό χωριουδάκι, το Salento. Ένα μικρό, γραφικό χωριουδάκι το οποίο είχε εκείνες τις μέρες (όπως και όλα τα χωριά της Κολομβίας προφανώς) ένα μουσικό φεστιβάλ. Για μένα τουλάχιστον, τα δύο πράγματα που θυμάμαι από εκεί είναι (πάλι) γαστρονομικά. Μια πέστροφα επικών διαστάσεων που μας γέμισε τα στομάχια και το λεγόμενο arequipe de cafe, ή dulce de leche de cafe. Δεν ξέρετε τί είναι; Ψάξτε το! Όλα μασημένη τροφή θα σας τα δίνω;;

Την κυριακή, νωρίς το πρωί, έφυγε η Π. Δεν ήθελε προφανώς, και την καταλαβαίνω, αλλά είχε ήδη κλεισμένη την πτήση της. Μετά από ένα μήνα που ταξιδεύουμε μαζί, μου φαίνεται περίεργο τώρα. Δεν είμαι κιόλας συνηθισμένος να ταξιδεύω με άλλους, οπότε ήταν μια διαφορετική εμπειρία αυτή τη φορά. Οφείλω να πω όμως ότι ήταν μια τέλεια συνταξιδιώτισα, και περάσαμε καταπληκτικά. Δεν είναι λίγο το να περνάς κάθε ώρα και στιγμή με έναν άνθρωπο για ένα μήνα και να μην τσακωθείτε ούτε μία φορά!

Όλη μέρα το πάρτυ συνεχίστηκε, παρά το γεγονός ότι έβρεχε. Κανείς δεν πτοήθηκε. Χωρίς να έχουμε κοιμηθεί βέβαια και μετά από δύο μέρες τρέλας, δεν είχαμε την ίδια ενέργεια, αλλά η μέρα συνεχίστηκε φαντασμαγορική. :)



Έφτασε η δευτέρα και όλοι την κάνουνε σιγά σιγά. Περάσαμε ένα σαββατοκύριακο ανεπανάληπτο. Για κάποιους από εμάς όμως, η καλοπέραση δεν έχει τελειώσει. Χωθήκαμε πέντε άτομα στο αμάξι του L. και παίρνουμε τους δρόμους για Bogota. Και το κάρο ξεκινά.......

Μ.