Και μετά και μετά;;;

28/08/2009

3000 χιλιόμετρα από το Austin μέχρι το Chico και τα έκανα στο φτερό. Ήταν το πρώτο μεγάλο τεστ του Charlie και αρίστευσε!

Τεράστια η διαδρομή, αλλά απίστευτα άνετη και κατέληξα να την κάνω μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες. Ο Charlie ανταποκρίθηκε χωρίς πρόβλημα στις ατελείωτες ώρες συνεχούς οδήγησης και το κάθισμά μου είναι το πιο αναπαυτικό και ξεκούραστο που έχω δοκιμάσει ποτέ μου.

Η διαδρομή ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, κυρίως λόγω του πόσο διαφορετική ήταν από όσες έχω διανύσει στο παρελθόν. Εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στις ερήμους, όπου σκάει μύτη κάθε τόσο ένα βενζινάδικο με κάνα δυο ξενοδοχεία και ένα εστιατόριο για φορτηγατζήδες και ταξιδιώτες όπως εγώ.






Έβγαλα μερικούς φίλους από το Texas βόλτα.

Διέσχισα το Texas, πέρασα λίγο από New Mexico, είδα την Arizona απ'άκρη σ'άκρη και τέλος την California από νότο μέχρι βορρά. Κάποια στιγμή στη μέση του πουθενά στην Arizona σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και βγήκα από το αμάξι για να βγάλω μερικές φωτογραφίες. Δύο λεπτά μετά, γυρίζω πίσω μου και βλέπω ένα περιπολικό σταματημένο πίσω μου και τον αστυνομικό να με πλησιάζει.

- Καλησπέρα. Βγάζεις φωτογραφίες;
- Ναι.
- Οκ, λοιπόν. Θα σου ζητήσω να γυρίσεις στο αυτοκίνητό σου και να φύγεις διότι ψάχνουμε κάποιον και βρίσκεται αυτή τη στιγμή κάπου εδώ γύρω.

Δεν χρειάστηκε να μου το ξαναπεί. Ήμουν ήδη στις ικανές ρόδες του Charlie λέγοντας "Ω ρε διάολε!!"



Κυριακή πρωί έφτασα στο σπίτι της D. στο Chico, μια φίλη από το couchsurfing, με την οποία δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ από κοντά. Μάλιστα, έιχα την ευκαιρία να γνωρίσω και τον B., ακόμα έναν couchsurfer που γνωρίζω υπό τις ίδιες συνθήκες, με τον οποίο έχουμε το ίδιο χιούμορ και επί τρεις μέρες χεστήκαμε στα γέλια και τον σαρκασμό.
Τις τρεις μέρες που ακολουθήσανε μέχρι να φύγουμε για Burning Man, δεν είδα και πολλά από το Chico, μιας και είχαμε ένα κάρο πράγματα να κάνουμε για να είμαστε πλήρως έτοιμη για τις ερχόμενες δύο εβδομάδες στη μέση της ερήμου. Φυσικά, τα γέλια, τα κρασιά, τα φαγητά και οι συζητήσεις μέχρι αργά δεν λείψανε.








Προετοιμάζοντας και προστατεύοντας τις κάμερες για το Burning Man

Και έφτασε η μεγάλη μέρα της αναχώρησης για Burning Man.



Είναι κάπου 500 χιλιόμετρα μακρυά, οπότε χωρίσαμε τη διαδρομή στα δύο, περνώντας μια νύχτα στο Reno, μια πόλη γεμάτη καζίνο στην καρδιά της Nevada.
28 αυγούστου και σε λίγες ώρες θα βρίσκομαι στην Black Rock City, στο Burning Man, την πρωταρχική κινητήρια δύναμη που με έφερε στις ΗΠΑ. Ο ενθουσιασμός μου δεν περιγράφεται! :D

M.

21/08/2009

Παρέλειψα μερικά μηδενικά, αλλά δεν πειράζει...

Έφτασε η μέρα που φεύγω και από το Austin. Τρεις βδομάδες έκατσα σε αυτή την πόλη γεμάτη ενέργεια και πέρασα καταπληκτικά. Είναι ώρα να πάω πιο δυτικά όμως και να αρχίσω να πλησιάζω προς το Burning Man (για τους αδιάβαστους, θα ακολουθήσει σχετικό άρθρο).

Ο Charlie έτοιμος λοιπον...



η διαδρομή χαραγμένη στο GPS...



και φεύγουμεεεεε για Chico, California! Έχουμε μπόλικο δρόμο μπροστά μας!

Μ.

11/08/2009

Αποφάσισα να συνεχίσω το ταξίδι με παρέα. Κάποιον αξιόπιστο να με ακολουθεί παντού και να μου κάνει τη ζωή λίγο πιο εύκολη.

Γνωριστήκαμε πρόσφατα και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε μαζί μέχρι όσο μας βγάλει. Θα γυρίσουμε τη χώρα μέχρι τα πιο κουλά σημεία και θα μοιραστούμε τα πάντα.

Κυρίες και κύριοι, είναι μεγάλη μου τιμή να σας συστήσω...


...τον Charlie!

Ο Charlie θα είναι το νέο μου όχημα για το υπόλοιπο του ταξιδιού μου στις ΗΠΑ, όπως επίσης και το σπίτι μου ολόκληρο.



Ψήνεται κανείς να έρθει; ;)

M.

26/06/2009

Ένα ταξίδι έξι ωρών καταλήξαμε να το ολοκληρώσουμε μετά από τρεις διανυκτερεύσεις, δύο μεγάλα πάρτυ και σχεδόν το μισό αμάξι επισκευασμένο.

Φεύγοντας από Armenia κάναμε μια στάση στα θερμά λουτρά στη Santa Rosa. Ήταν τέτοια η απόλαυση που καταλήξαμε να πλατσουρίζουμε στα νερά μέχρι τις 11 το βράδυ. Προφανώς όμως αυτό μας έφερε σε μια θέση να χρειαζόμαστε ένα μέρος να περάσουμε το βράδυ. Στη συγκεκριμένη φάση μας έσωσε η Α., μια couchsurfer από τη γειτονική πόλη Pereira. Μου είχε δώσει το τηλέφωνό της και μου είχε πει ότι αν χρειαστώ, θα μπορούσε να φιλοξενήσει 1-2 άτομα. Η κακομοίρα κατέληξε με πέντε κανίβαλους στο σπίτι της.

Την επομένη συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Είμασταν αποφασισμένοι να φτάσουμε στην Bogota, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια (δραματική μουσική του στυλ ΝΤΑ-ΝΤΑ-ΝΤΑ-ΝΤΑΑΑΑΑΝ). Μόλις έξω από την Ibague μένουμε από κιβώτιο ταχυτήτων. Χωρίς άλλη επιλογή, πάμε στο κέντρο, αφήνουμε το αμάξι σε μηχανικό και εγώ αφήνω ένα μήνυμα στο γκρουπ του couchsurfing της Ibague εξηγώντας την κατάσταση και ζητώντας φιλοξενία από κάποιον. Πώς εξελίχθηκε η ιστορία;
Μισή ώρα μετά είμασταν ήδη στο σπίτι ενός τυπά.
Δύο ώρες μετά είμασταν με 12 couchsurfers, περνώντας μια βραδυά καταπληκτική.

Την επόμενη μέρα το αμάξι είχε φτιαχτεί. Έλα μου όμως που έτυχε η Ibague να έχει ένα τρελό πανηγύρι εκείνες τις μέρες. Πού να πάμε τώρα; Καταλήξαμε λοιπόν, να περνάμε άλλο ένα βράδυ εκεί, στη μέση ενός απίστευτου πανηγυριού, με σκλαβωτικά φιλικό κόσμο γύρω μας.













Την πέμπτη επιτέλους κινήσαμε για Bogota, όπου σκόπευα να κάτσω μερικές μέρες και να δώ ένα φεστιβάλ ροκ. Αλλά ο L. σκάει τη βόμβα: "Απόψε πάμε σε μια συναυλία και αύριο φεύγουμε για ένα χωριό 20 ώρες βόρεια όπου παίζει άλλο μουσικό φεστιβάλ. Από εκεί θα συνεχίσουμε για τις παραλίες της Καραϊβικής. Ψήνεσαι;" Ε, όπως ξέρετε, δεν θέλω και πολύ εγώ για να ψηθώ.....



Άντε να δούμε πού θα καταλήξουμε. Οι μουσικές και οι χοροί της Κολομβίας δεν δείχνουν έλεος...

Μ.

07/06/09

Λεωφορείο από Cajamarca για Chiclayo.
Λεωφορείο από Chiclayo για Piura.
Λεωφορείο από Piura για Guayaquil, Εκουαδόρ.
Λεωφορείο από Guayaquil για Tulcan.
Ταξί από Tulcan μέχρι τα σύνορα.
Ταξί από τα σύνορα μέχρι Ipiales, Κολομβία.
Λεωφορείο από Ipiales για Popayan.

Και όλο αυτό μόνο σε 50 ώρες!
ΕΦΤΑΣΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!

Για να έχω λίγες ακόμα λεπτομέρειες του ταξιδιού μέχρι εδώ, έκανα άλλον ένα απολογισμό του ταξιδιού από το Buenos Aires.

Έφυγα το πρωί της 19 μαΐου από το Buenos Aires στην Αργεντινή και έφτασα στην Popayan στην Κολομβία το βράδυ της 6 ιουνίου.
Αυτό μας κάνει 20 μέρες και 19 νύχτες.
Πάνω κάτω δηλαδή 480 ώρες.
Η απόσταση από το Buenos Aires μέχρι την Popayan είναι χοντρικά (πολύ χοντρικά) 6000 χιλιόμετρα.
Από αυτές τις 19 νύχτες, τις 6 τις περάσαμε κοιμώμενοι μέσα σε κάποιο λεωφορείο.
Από τις 480 ώρες που κράτησε το ταξίδι, περάσαμε 185 μέσα σε κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς (λεωφορείο, τρένο, αυτοκίνητο ή βάρκα).

Ναι, τώρα επιτέλους θα το πάρουμε πιο χαλαρά.........

Μ.

Λεωφορείο από Uyuni για Oruro που προσφέρει την εμπειρία του να βρίσκεσαι μέσα σε κουδουνίστρα μωρού: 11 δολάρια
Λεωφορείο από Oruro για La Paz που φέρνει 200 βόλτες: 2 δολάρια
Λεωφορείο από La Paz για Copacabana (όχι τη βραζιλιάνικη. Τη βολιβιανή) που περνάει και από τη λίμνη με προσωπική του βαρκούλα: 4 δολάρια
Διαμονή και φαγητό (πεστροφίτσα παρακαλω. Τί την έχουμε τη λίμνη δηλαδή; ) σε αυτό το ωραίο αλλά αδιάφορο χωριουδάκι: 8 δολάρια
Λεωφορείο (ναι, κι άλλο) από Copacabana για Puno, την περουβιανή "πρωτεύουσα" της λίμνης Τιτικάκα: 4 δολάρια
Το να γεμίζει το μάτι σου από το έντονο μπλε της μεγαλύτερης λίμνης σε αφόρητο υψόμετρο στον κόσμο: ανεκτίμητο!

Τί ανεκτίμητο ρε;;; Ταλαιπωρήθηκα τρεις μέρες για να δω κάτι που από κάθε άποψη προσφέρει τις ίδιες εικόνες με τα ελληνικά νησιά; Πέραν της πλάκας, είμαι λιγάκι απογοητευμένος. Δεν ξέρω τί περίμενα, αλλά με ανοιχτό το στόμα δεν μπορώ να πω ότι έχω μείνει... Αύριο πάμε για διήμερο tour στη λίμνη και κάποια νησιά της. Για να δούμε τί θα δούμε...


Το λεωφορείο μας που πλέει μακρυά...


...και εμείς σε άλλα βαρκούλα να το κυνηγάμε.


Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτό ήταν το ντους στο ξενοδοχείο! Ένα ζήτω για τους κανονισμούς υγείας και ασφάλειας.

Μ.

Πώς μπορεί το ταξίδι ενός ανθρώπου από Αργεντινή μέχρι Γαλλία να διαρκέσει 48 ώρες?
Απλό. Παίρνοντας ένα αεροπλάνο από Buenos Aires για Sao Paolo, άλλο από Sao Paolo για Μαδρίτη, περιμένοντας 4 ώρες εκεί στο αεροδρόμιο, παίρνοντας πάλι αεροπλάνο μέχρι Βαρκελώνη, περνόντας 7 ωρίτσες κυκλοφορώντας στην ηλεκτρική αυτή πόλη μέχρι λίγο μετά τα μεσάνυχτα που αναχωρεί το λεωφορείο για Perpignan, παγώνοντας στο κρύο κρυμμένος πίσω από κάτι τραπέζια μέχρι τα ξημερώματα που ανοίγει ο σταθμός και ανεβαίνοντας στο τρένο το οποίο τελικά με σχεδόν 3 ώρες καθυστέρηση θα φτάσει στη Limoges! [ανάσα]
Οκ, δεν παραπονιέμαι. Είχε την πλάκα του και εξάλλου, για τέτοιες παλαβομάρες ταξιδεύω! Εκεί πλέον, στο ερημικό χωριουδάκι της Glanges όπου μένει η μητέρα μου, (ένα μέρος στο οποίο μετά τις 9 το βράδυ υπάρχει αρκετή ησυχία για να ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου) περάσαμε ένα διήμερο με την Ε. γεμάτο, όπως πάντα, καραγκιοζιλίκια και ατελείωτες συζητήσεις που καταλήγουν είτε σε αγκαλιά είτε σε υστερικό γέλιο.
Όσο για τη μάνα μου, έδωσε ρεσιτάλ μαγειρικής. Πόσο καιρό είχα να φάω τόσο καιρό και τόσο καλά! Ναι, πάντα είχα τη μαγειρική του Roberto, του Brian, τη δική μου, της Sacha, της Joana ενάντια στην ανία της αργεντίνικης κουζίνας, αλλά αδερφάκι μου, είχα ξεχάσει πόσο καλά μαγειρεύει η μάνα μου! Γεια στα χέρια σου ρε μάνα! Από το γιο σου πήρες φαίνεται...

Με το στομάχι γεμάτο λοιπόν και τις μπαταρίες επαναφορτισμένες, μετά από ένα πενθήμερο στη γραφική Glanges, ξαναζαλώνομαι και συνεχίζω την πορεία μου. Μετά από μερικά τρένα, λεωφορεία και αεροπλάνα ακόμα, αύριο θα βρίσκομαι στην Αθήνα...

M.

Κωλόκρυο...

Με την Ε. λίγο έξω από τη Glanges

Η μάνα μου και ο Geoff