13/07/2009
Την επόμενη μέρα έφυγα για playa blanca, μια ακόμα θεσπέσια παραλία της καραϊβικής. Μου είχαν πει: "Πήγαινε καλύτερα με οργανωμένο βαρκάκι. Είναι πολύ δύσκολο να πας μέσω ξηράς."
Μπορείτε ήδη να φανταστείτε πώς πήγα εγώ. :) Όντως, λίγο πακέτο η διαδρομή, αλλά από τις λίγες. Ζαλώθηκα την αιώρα μου, την οποία μεταμόρφωσα σε τσάντα βάζοντας φαγητό, νερό και λίγα ρούχα μέσα και ξεκίνησα.
Πρώτο μέρος της διαδρομής το έκανα με ένα λεωφορείο, το οποίο με άφησε στα διόδια.
Δεύτερο μέρος με άλλο λεωφορείο, το οποίο ήταν τόσο γεμάτο που σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ήμοπυν κρεμασμένος με την "τσάντα" μου έξω από την ανοιχτή πόρτα, με μόνο 4 δάχτυλα και μια πατούσα μέσα στο λεωφορείο (όχι, δεν πήγαινε ΚΑΘΟΛΟΥ αργά).
Τρίτο μέρος με ένα καρυδότσουφλο για να περάσω ένα τεχνητό κανάλι, ανοιγμένο επί της εποχής των κατακτητών (ξέρω, χεστήκατε).
Και τέταρτο και τελευταίο, η μοτοσυκλέτα του τρόμου, ένα μηχανάκι της πλάκας που πήγαινε με χίλια σε ένα άθλιο κατσικόδρομο με κοτρώνες, λάσπες και τα συναφή. Μου πήγε το σκατό στην κάλτσα, αλλά έφτασα!
Να'μαι πάλι λοιπόν, σε άλλη μια παραδεισένια εικόνα της Καραϊβικής. Κατάλευκη άμμος, γαλανά νερά και αιώρες παντού. Άραξα τρεις μερούλες εκεί και τις δυο τελευταίες μάλιστα, τις πέρασα με τα παιδιά που είμασταν μαζί στην Tayrona, οι οποίοι σκάσανε μύτη από το πουθενά. Μια πραγματικά πανέμορφη παραλία, αν και μετά τις ασύγκριτες παραλίες της Tayrona, μου φάνηκε λίγη. Έχει όμως και αυτή το χαρακτήρα της και όταν έμαθα ότι σε αυτή την παραλία γυρίστηκε η ταινία "Pirates of the Caribbean", άφησα ένα ύπουλο χαμόγελο να μου ξεφύγει. :)
Κυριακή γύρισα Cartagena με σκοπό να φύγω για Medellin. Έφυγα; Όχι! Διότι δύο κοπέλες που είχα γνωρίσει στο hostel με πείσανε να κάτσω άλλο ένα βράδυ μιας και έφευγε το αεροπλάνο τους το πρωί. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να βιαστώ και όταν αρχίσαμε να κατεβάζουμε ιδέες για το τι βλακείες θα κάνουμε μέχρι το ξημέρωμα (μία από τις οποίες ήταν να επιχειρήσουμε να βάψουμε τα μαλλιά της S.), πείστηκα. :)
Την επομένη το απόγευμα έφυγα τελικά, αφήνοντας πίσω μου την Καραϊβική για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.
Μ.
10/07/2009
Τελευταία μου στάση στις παραλίες της Καραϊβικής ήταν η Cartagena, όπου η αλήθεια είναι, ούτε τι να περιμένω ήξερα, ούτε πόσο θα κάτσω.
Η Cartagena είναι η πόλη της Κολομβίας με τη μεγαλύτερη τουριστική κίνηση. Υπάρχει κόσμος που πετάει από οπουδήποτε στον κόσμο για Bogota και από εκεί απευθείας για Cartagena. Φυσικά, αυτό επιφέρει και τα γνωστά επακόλουθα: υψηλές τιμές, πολλά τουριστομάγαζα, αλλοίωση του γνήσιου τρόπου ζωής, ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ πολλοί μικροπωλητές ανά τετραγωνικό μέτρο να σου πρήζουν τα συκώτια και ένας υψηλότατος αριθμός ξένων σαν το κερασάκι στην τούρτα, έτσι για να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στην Κολομβία.
Το hostel μου (ναι, σε hostel έμενα. Η μοναδική πόλη της Κολομβίας όπου δεν μπόρεσα να βρω couchsurfer να μείνω) ήταν πολύ κεντρικό και ο δρόμος τίγκα στις πουτάνες. 
Δίπλα τους θα έβλεπες και κάναν τύπο να κόβει κίνηση και να προσπαθεί να πουλήσει την οποιαδήποτε ντρόγκα στα τουριστάκια η τουλάχιστον να τους ξαλαφρώσει από τα πορτοφόλια τους, τις κάμερές τους κλπ... Κατά τ'άλλα, όλοι μου λέγανε ότι είναι πολύ ασφαλής γειτονιά. Ναι αμέ... Εσείς πείτε μου ό,τι θέλετε, εγώ θα συνεχίσω να ακολουθώ το ένστικτό μου αν δεν σας πειράζει.
Δοκίμασα να γυρίσω και τα μπαράκια εκεί γύρω και ήταν όλα ΠΑ-ΝΑ-ΚΡΙ-ΒΑ.
Μ'αυτά και μ'αυτά λοιπόν, την τρίτη μέρα είχα ήδη βαρεθεί.
Για να ξεφύγω, πήγα στο ηφαίστειο Ζαργκαμπού (δεν θυμάμαι πώς το λένε). Τίποτα το φαντασμαγορικό, αλλά το κορυφαίο της υπόθεσης ήταν η πισίνα ιαματικής λάσπης στην οποία χωθήκαμε. Φοβερή εμπειρία! Μπαίνεις ολόκληρος σε μια ημιστέρεη ουσία, στην οποία είναι αδύνατο να βυθιστείς και δίνει μια πολύ περίεργη αίσθηση στο σώμα. 
Και σαν να μην φτάνει αυτό, είναι και κάτι παλικάρια εκεί μέσα που σου κάνουν μασάζ. Σε τρίβουν, αράζεις κάμποσο και μετά βγαίνεις. 
Μην νομίζετε ότι εκεί τελειώνει η εμπειρία. Όοοοοοοχι! Μετά σε πάνε στο -καταπράσινο και αθλιότατο- ποτάμι εκεί δίπλα, όπου σε αρπάζει μια γριά και σε ξεπλένει από πάνω μέχρι κάτω. Κάποια στιγμή μάλιστα μου λέει: "Βγάλτα όλα."! Ε;; Κάτσε βρε καλή μου, βρε χρυσή μου... Κέρασέ με ένα ποτάκι πρώτα τουλάχιστον, ρώτα με για τη ζωή μου...
Από αρχής μέχρι τέλους, το ηφαίστειο ήταν μια κουλή εμπειρία κατά τη διάρκεια της οποίας είχα χεστεί στο γέλιο και ήταν μια καλή δικαιολογία για να βρίσκομαι ακόμα στην Cartagena.
M.