tag:blogger.com,1999:blog-56891712269654500242012-01-02T21:48:10.754-03:00M.noreply@blogger.comBlogger381100tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-76502463538720731612009-10-06T23:01:00.003-03:002009-10-06T23:04:24.458-03:0006/10/2009<br /><br />Καλησπέρα παίδες.<br />Αποφάσισα να σταματήσω να γράφω το blog μου στα ελληνικά, πολύ απλά διότι δεν έχω το χρόνο και εξάλλου, απ'ότι φαίνεται, όλοι το διαβάζουν στα αγγλικά.<br /><br />Αν δεν μπορείτε να το διαβάσετε, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον μεταφραστή του Google που κάνει αρκετά καλή δουλειά.<br /><br /><a href="http://translate.google.com/#">ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ</a><br /><br />Αν κάποιος χρειάζεται μετάφραση κάποιου συγκεκριμένου κομματιού, μπορεί να μου τη ζητήσει και θα την κάνω πολύ ευχαρίστως.<br /><br />Σας ευχαριστώ που με ακολουθείτε στα ταξίδια μου. :)<br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-7650246353872073161?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-2429744939567104042009-08-28T18:49:00.001-03:002009-09-11T20:58:42.284-03:0028/08/2009<br /><br />3000 χιλιόμετρα από το Austin μέχρι το Chico και τα έκανα στο φτερό. Ήταν το πρώτο μεγάλο τεστ του Charlie και αρίστευσε!<br /><br />Τεράστια η διαδρομή, αλλά απίστευτα άνετη και κατέληξα να την κάνω μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες. Ο Charlie ανταποκρίθηκε χωρίς πρόβλημα στις ατελείωτες ώρες συνεχούς οδήγησης και το κάθισμά μου είναι το πιο αναπαυτικό και ξεκούραστο που έχω δοκιμάσει ποτέ μου.<br /><br />Η διαδρομή ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, κυρίως λόγω του πόσο διαφορετική ήταν από όσες έχω διανύσει στο παρελθόν. Εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στις ερήμους, όπου σκάει μύτη κάθε τόσο ένα βενζινάδικο με κάνα δυο ξενοδοχεία και ένα εστιατόριο για φορτηγατζήδες και ταξιδιώτες όπως εγώ. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico2-1.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico4-1.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico1-1.jpg"/><br /><b>Έβγαλα μερικούς φίλους από το Texas βόλτα.</b><br /><br />Διέσχισα το Texas, πέρασα λίγο από New Mexico, είδα την Arizona απ'άκρη σ'άκρη και τέλος την California από νότο μέχρι βορρά. Κάποια στιγμή στη μέση του πουθενά στην Arizona σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και βγήκα από το αμάξι για να βγάλω μερικές φωτογραφίες. Δύο λεπτά μετά, γυρίζω πίσω μου και βλέπω ένα περιπολικό σταματημένο πίσω μου και τον αστυνομικό να με πλησιάζει.<br /><br />- Καλησπέρα. Βγάζεις φωτογραφίες;<br />- Ναι.<br />- Οκ, λοιπόν. Θα σου ζητήσω να γυρίσεις στο αυτοκίνητό σου και να φύγεις διότι ψάχνουμε κάποιον και βρίσκεται αυτή τη στιγμή κάπου εδώ γύρω.<br /><br />Δεν χρειάστηκε να μου το ξαναπεί. Ήμουν ήδη στις ικανές ρόδες του Charlie λέγοντας "Ω ρε διάολε!!"<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico3-1.jpg"/><br /><br />Κυριακή πρωί έφτασα στο σπίτι της D. στο Chico, μια φίλη από το couchsurfing, με την οποία δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ από κοντά. Μάλιστα, έιχα την ευκαιρία να γνωρίσω και τον B., ακόμα έναν couchsurfer που γνωρίζω υπό τις ίδιες συνθήκες, με τον οποίο έχουμε το ίδιο χιούμορ και επί τρεις μέρες χεστήκαμε στα γέλια και τον σαρκασμό.<br />Τις τρεις μέρες που ακολουθήσανε μέχρι να φύγουμε για Burning Man, δεν είδα και πολλά από το Chico, μιας και είχαμε ένα κάρο πράγματα να κάνουμε για να είμαστε πλήρως έτοιμη για τις ερχόμενες δύο εβδομάδες στη μέση της ερήμου. Φυσικά, τα γέλια, τα κρασιά, τα φαγητά και οι συζητήσεις μέχρι αργά δεν λείψανε.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico7.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico8.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico6.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico10.jpg"/><br /><b>Προετοιμάζοντας και προστατεύοντας τις κάμερες για το Burning Man</b><br /><br />Και έφτασε η μεγάλη μέρα της αναχώρησης για Burning Man. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico9.jpg"/><br /><br />Είναι κάπου 500 χιλιόμετρα μακρυά, οπότε χωρίσαμε τη διαδρομή στα δύο, περνώντας μια νύχτα στο Reno, μια πόλη γεμάτη καζίνο στην καρδιά της Nevada.<br />28 αυγούστου και σε λίγες ώρες θα βρίσκομαι στην Black Rock City, στο Burning Man, την πρωταρχική κινητήρια δύναμη που με έφερε στις ΗΠΑ. Ο ενθουσιασμός μου δεν περιγράφεται! :D<br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-242974493956710404?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-63532127410778295182009-08-21T07:14:00.001-03:002009-08-26T06:12:50.127-03:0021/08/2009<br /><br />Παρέλειψα μερικά μηδενικά, αλλά δεν πειράζει...<br /><br />Έφτασε η μέρα που φεύγω και από το Austin. Τρεις βδομάδες έκατσα σε αυτή την πόλη γεμάτη ενέργεια και πέρασα καταπληκτικά. Είναι ώρα να πάω πιο δυτικά όμως και να αρχίσω να πλησιάζω προς το Burning Man (για τους αδιάβαστους, θα ακολουθήσει σχετικό άρθρο).<br /><br />Ο Charlie έτοιμος λοιπον...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/charlieinside2small.jpg"/><br /><br />η διαδρομή χαραγμένη στο GPS...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tochico5.jpg"/><br /><br />και φεύγουμεεεεε για Chico, California! Έχουμε μπόλικο δρόμο μπροστά μας!<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-6353212741077829518?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-66669867684646563002009-08-17T07:08:00.003-03:002009-08-26T03:55:59.261-03:0017/08/2009<br /><br />Είπα να ξαναπιάσω την παλιά μου συνήθεια της ελεύθερης πτώσης.<br /><br />Βρήκα ένα κέντρο αλεξιπτωτιστών μια ωρίτσα μακρυά από το Austin, το skydiving San Marcos και ένα σάββατο τους επισκεύτηκα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin1.jpg"/><br /><br />Είχα ξεχάσει πόσο εθιστικό είναι αυτό το άθλημα. Κατέληξα τελικά να περάσω εκεί τέσσερις από τις πέντε μέρες αυτή την περασμένη βδομάδα, πηδώντας από αεροπλάνα ξανά και ξανά και ξανά!<br /><br />Είχα ξεχάσει πώς είναι να είσαι σε ένα αεροπλάνο με άλλα 10 άτομα, το οποίο ανεβαίνει σιγά σιγά και περνάς αυτά τα 20 λεπτά πτήσης κοιτώντας την ανοιχτή πόρτα από την οποία θα πηδήξεις στο κενό.<br /><br />Είχα ξεχάσει την αίσθηση του δυνατού αέρα στο σώμα μου τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατιέμαι έξω από την πόρτα του αεροπλάνου, έτοιμος να πέσω.<br /><br />Είχα ξεχάσει τί θα πει να αφήνομαι στην αγκαλιά των συννέφων και να αποδρώ γρήγορα όταν βρίσκομαι στην καρδιά των μαξιλαριών των ουρανών.<br /><br />Είχα ξεχάσει πόσο μαγική είναι η θέα από εκεί ψηλά και πώς νιώθω όταν κοιτάω ένα άνοιγμα ανάμεσα στα δέντρα στη γη και επιταχύνω την πτήση μου προς τα εκεί.<br /><br />Τα θυμήθηκα...<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-6666986768464656300?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-78474193927068386952009-08-11T06:50:00.002-03:002009-08-25T08:56:16.702-03:0011/08/2009<br /><br />Αποφάσισα να συνεχίσω το ταξίδι με παρέα. Κάποιον αξιόπιστο να με ακολουθεί παντού και να μου κάνει τη ζωή λίγο πιο εύκολη.<br /><br />Γνωριστήκαμε πρόσφατα και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε μαζί μέχρι όσο μας βγάλει. Θα γυρίσουμε τη χώρα μέχρι τα πιο κουλά σημεία και θα μοιραστούμε τα πάντα.<br /><br />Κυρίες και κύριοι, είναι μεγάλη μου τιμή να σας συστήσω...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/charlie1.jpg" width="400"/><br /><strong>...τον Charlie!</strong><br /><br />Ο Charlie θα είναι το νέο μου όχημα για το υπόλοιπο του ταξιδιού μου στις ΗΠΑ, όπως επίσης και το σπίτι μου ολόκληρο.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/charlieinside1small.jpg"/><br /><br />Ψήνεται κανείς να έρθει; ;)<br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-7847419392706838695?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-37235231489533320582009-08-10T06:43:00.002-03:002009-08-25T08:47:01.925-03:0010/08/2009<br /><br />Ανακάλυψα ότι κάθε κυριακή μαζεύονται όλοι οι τσιρκόβιοι της πόλης σε ένα πάρκο και περνάνε το απόγευμά τους εκεί.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin9.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin6.jpg"/><br /><br />Έχει λίγο απ'όλα: ακροβασίες, ζογγλερικά, χορό, μουσική, ζωγράφους, κάνα-δυο τρελούς με μαστίγια... Και όλα αυτά κάτω από τον, όπως κάθε μέρα, καυτό ήλιο του Texas.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin8.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin4.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin2.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin7.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin3.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin5.jpg"/><br /><br />Σας το είπα πάντως ότι θα μου αρέσει εδώ. :)<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-3723523148953332058?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-53508086781869982492009-08-05T06:32:00.001-03:002009-08-25T08:32:46.020-03:0005/08/2009<br /><br />Αγόρασα ένα ποδήλατο για να κινούμαι. (Τα μέσα μαζικής μεταφοράς εδώ είναι επιοικώς ανύπαρκτα!) Την τετάρτη οργανώθηκε ένα critical mass (μαζική ποδηλατάδα) τα μεσάνυχτα λόγω πανσελήνου όπου μαζευτήκαμε μια 250αριά ποδήλατα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin11.jpg" /><br /><br />Ξεκινήσαμε από το κέντρο της πόλης λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Στο δεύτερο κιόλας πεζοδρόμιο που κατέβηκα, η σέλα μου άρχισε να κουνιέται λίγο παραπάνω από το κανονικό.<br />Δεν έδωσα σημασία.<br /><br />Τρία λεπτά αργότερα, καθώς ήμουν ανάμεσα στο συνωθύλευμα ποδηλατών, ακούω ένα κλανκ-ντουπ, κοιτάω πίσω και βλέπω τη σέλα μου στο δρόμο. Είχε αποδράσει μια βίδα, οπότε ήταν αδύνατο να τη φτιάξω. Ε, λέω, θα συνεχίσω όρθιος. Ούτως η άλλως, πόση ώρα θα είμαστε στους δρόμους; Έβγαλα και το σωλήνα της σέλας (μην έχουμε και κάνα τραγικό ατύχημα στο δρόμο), τα έβαλα στην τσάντα μου και συνέχισα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin12.jpg" /><br /><br />Τρεις ώρες μετά είμασταν ακόμα στο δρόμο! Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Και μιας και είμασταν στην άλλη άκρη της πόλης και δεν είχα ιδεά πώς να γυρίσω, έκατσα με το λαό.<br /><br />Να μη σας τα πολυλογώ, γύρισα σπίτι στις πέντε το πρωί, μετά από περίπου 30 χιλιόμετρα ποδηλασίας όρθιος..........<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-5350808678186998249?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-89171842836036750622009-08-01T06:11:00.001-03:002009-08-25T08:00:04.202-03:0001/08/2009<br /><br />Λίγες ώρες πτήσης αργότερα λοιπόν, είχα βρεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Και πρώτη στάση το Austin, Texas.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin14.jpg" /><br /><br />Ήρθε η φίλη μου η D. να με πάρει από το αεροδρόμιο και από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι ήταν προετοιμασμένη να μου δείξει τη δικιά της πλευρά του Austin.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin17.jpg" /><br /><strong>Η D. και το αμάξι της!</strong><br /><br />Από τις πρώτες κιόλας βραδυές, μου δείξανε τη δημιουργική πλευρα του Austin και ότι ο κόσμος στην ουσία ψάχνει αφορμές για χαζομάρες.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin18.jpg" width="400"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin20.jpg" width="400"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin19.jpg" width="400"/><br /><strong>Η ιδεά ήταν να ντυθώ λιοντάρι. Μας βγήκε λίγο gay, αλλά τί να κάνουμε τώρα;</strong><br /><br />Στο μεταξύ, παρατηρούσα διάφορα ισχυρά στερεότυπα που γενικώς όλοι γνωρίζουμε. :)<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin15.jpg" /><br /><strong>Να σε κρατήσει;; Πριν την ώρα σου;</strong><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin13.jpg" /><br /><strong>Φάε...</strong><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin16.jpg" /><br /><strong>...tacos!</strong><br /><br />Πήγαμε μάλιστα και για μπάνιο μια μέρα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin10.jpg" /><br /><br />Μια λιμνούλα έχουν όλη κι όλη εδώ γύρω, την κάνανε παραλία οι κακόμοιροι.<br /><br />Και οι μέρες περνούν και η χαζομάρα συνεχίζεται! :)<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin21.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/austin22.jpg" /><br /><br />Μου φαίνεται θα μου αρέσει εδώ. χεχε<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-8917184283603675062?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-70019420914525847212009-07-29T19:55:00.003-03:002009-08-25T03:19:17.575-03:0029/07/2009<br /><br />Έφτασε η μέρα που πρέπει να αφήσω την Κολομβία πίσω μου. Σε λίγες ώρες θα μπω στο αεροπλάνο που θα με πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε ένα περιβάλλον τρομακτικά διαφορετικό από αυτό που έχω συνηθίσει τα τελευταία δύο χρόνια.<br /><br />Χαίρομαι που πάω στις ΗΠΑ. Έχω πολλούς λόγους να θέλω να είμαι εκεί και πολλές νέες εμπειρίες να ζήσω. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μου είναι εύκολο να φύγω από την Κολομβία. Έκατσα δύο μήνες σε αυτή την παρεξηγημένη χώρα και την ερωτεύτηκα παράφορα. Ειδικά μετά από ενάμιση χρόνο στη νότιο αμερική, στην αργεντίνικη πρωτέυουσα, η Κολομβία ήταν ένα δώρο. Μια εντελώς διαφορετική νοτιοαμερικάνικη κουλτούρα, αλλά με όλα τα εντυπωσιακά στοιχεία αυτής της μεριάς του κόσμου.<br /><br />Θα μπορούσα να μιλάω (εντάξει, γράφω) για την Κολομβία για ώρες, αλλά δεν είναι του παρόντος. Κάποια στιγμή θα ακολουθήσει ένα εκτενές άρθρο. Προς το παρόν, θα αποχαιρετήσω αυτό το μαγικό τόπο που μου χάρισε τόσα έντονα συναισθήματα και θα σας πάρω μαζί μου μέχρι τις ΗΠΑ. Χάνω την Κολομβία, να χάσω και εσάς;; Για κάτσε ρε αδερφάκι μου!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/vive.jpg"/><br /><strong>"Ζήσε την Κολομβία!"</strong><br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-7001942091452584721?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-78940733304396217182009-07-25T23:06:00.003-03:002009-08-24T15:30:24.567-03:0025/07/2009<br /><br />Αυτός είναι ο τίτλος του φεστιβάλ διεθνούς κουζίνας που έλαβε χώρα για ένα σαββατοκύριακο στην Bogota. (Στο περίπου τουλάχιστον η μετάφραση...)<br /><br />ALIMENTARTE<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/alimentarte5.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/alimentarte4.jpg"/><br /><br />Στην ουσία, μαζεύονται σε ένα πάρκο όλα τα μεγάλα και γνωστά εστιατόρια της πόλης και παρουσιάζουν τις δημιουργίες του σε ιδιαίτερα "καυτερές" τιμές. Κρίμα που δεν το κάνουν πιο προσιτό για τον καθημερινό άνθρωπο, αλλά όπως πάντα (καλώς ή κακώς), ο άπληστος κερδίζει ενάντια στον κοιλιόδουλο...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/alimentarte2.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/alimentarte3.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/alimentarte1.jpg"/><br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-7894073330439621718?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-90477702061021859932009-07-23T22:55:00.002-03:002009-08-23T22:00:49.249-03:0023/07/2009<br /><br />Έφτασα λοιπόν στην Bogota και ένα από τα πράγματα που είχα κανονισμένα ήταν μια συνάντηση με μια δημοσιογράφο. Με πήγε σε ένα εστιατόριο ονόματι Andres carne de res και καταλήξαμε να περνάμε ένα μεγάλο μέρος του μεσημεριού σχολιάζοντας το πόσο εντυπωσιακό ήταν ο χώρος.<br /><br />Το Andres carne de res δεν είναι ένα απλό εστιατόριο. Είναι μια ολόκληρη οπτικογευστική εμπειρία.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/andres1.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/andres2.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/andres3.jpg"/><br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-9047770206102185993?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-3862709596040148272009-07-20T20:23:00.002-03:002009-08-23T19:13:58.928-03:0020/07/2009<br /><br />Τη στιγμή που έφυγα από Cartagena άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση. Medellin, Bogota και τέρμα η Κολομβία. Και τελικά, αυτό που είδα είναι ότι τα καλύτερα είχαν ήδη περάσει. :(<br /><br />Είχα ακούσει τα καλύτερα για το Medellin από όλους. Εμένα πάντως, με άφησε αδιάφορο. Δεν λέω, με όλα τα παιδιά του couchsurfing τα περάσαμε απίστευτα. Μέχρι και έναν Έλληνα γνώρισα! <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/medellin5.jpg"/><br /><br />Και η πόλη όμορφη, περιποιημένη, καθαρή, καλά οργανωμένη αλλά της έλειπε χαρακτήρας. Έδινε την εντύπωση ότι όλοι είναι τόσο αφοσιωμένοι στο να διατηρούν την "τέλεια" εικόνα που υποδεικνύει η κοινωνία (στα ρούχα τους, στα κτίριά τους, στα φυσικά χαρακτηριστικά τους -οι πλαστικές παίρνουν και δίνουν-, στη συμπεριφορά τους) που ξεχνάνε να "ζήσουν". Και πόσο μάλλον όταν μιλάμε για κολομβιανούς, τους πρεσβευτές της ζωντάνιας.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/medellin3.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/medellin2.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/medellin4.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/medellin1.jpg"/><br /><br />Πέρασα μια βδομάδα στο Medellin πριν φύγω για Bogota και δεν βρίσκω κάτι το φαντασμαγορικό να μου έχει κάτσει στη μνήμη. Αααααχχχ, μου λέτε γιατί έφυγα από τις παραλίες;;;<br /><br />Πρίν φτάσω όμως Bogota, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και έκανα άλλη μια στάση για μια μέρα στην Ibague, για να περάσω άλλη μια τρελή βραδυά με τους παλαβούς που είχα γνωρίσει εκεί την πρώτη φορά που περάσαμε με τον L. Και δεν το μετάνιωσα! Τα παλικάρια δώσανε ρέστα πάλι και με στείλανε στη Bogota με τις πιο καταπληκτικές αγκαλιές που έχει νιώσει ποτέ κανείς.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/medellin6.jpg"/><br /><b>Η παρέα της Ibague</b><br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-386270959604014827?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-5058777304977447562009-07-13T18:45:00.005-03:002009-08-20T20:26:18.685-03:0013/07/2009<br /><br />Την επόμενη μέρα έφυγα για playa blanca, μια ακόμα θεσπέσια παραλία της καραϊβικής. Μου είχαν πει: "Πήγαινε καλύτερα με οργανωμένο βαρκάκι. Είναι πολύ δύσκολο να πας μέσω ξηράς." <br /><br />Μπορείτε ήδη να φανταστείτε πώς πήγα εγώ. :) Όντως, λίγο πακέτο η διαδρομή, αλλά από τις λίγες. Ζαλώθηκα την αιώρα μου, την οποία μεταμόρφωσα σε τσάντα βάζοντας φαγητό, νερό και λίγα ρούχα μέσα και ξεκίνησα.<br /><br />Πρώτο μέρος της διαδρομής το έκανα με ένα λεωφορείο, το οποίο με άφησε στα διόδια. <br />Δεύτερο μέρος με άλλο λεωφορείο, το οποίο ήταν τόσο γεμάτο που σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ήμοπυν κρεμασμένος με την "τσάντα" μου έξω από την ανοιχτή πόρτα, με μόνο 4 δάχτυλα και μια πατούσα μέσα στο λεωφορείο (όχι, δεν πήγαινε ΚΑΘΟΛΟΥ αργά).<br />Τρίτο μέρος με ένα καρυδότσουφλο για να περάσω ένα τεχνητό κανάλι, ανοιγμένο επί της εποχής των κατακτητών (ξέρω, χεστήκατε).<br />Και τέταρτο και τελευταίο, η μοτοσυκλέτα του τρόμου, ένα μηχανάκι της πλάκας που πήγαινε με χίλια σε ένα άθλιο κατσικόδρομο με κοτρώνες, λάσπες και τα συναφή. Μου πήγε το σκατό στην κάλτσα, αλλά έφτασα!<br /><br />Να'μαι πάλι λοιπόν, σε άλλη μια παραδεισένια εικόνα της Καραϊβικής. Κατάλευκη άμμος, γαλανά νερά και αιώρες παντού. Άραξα τρεις μερούλες εκεί και τις δυο τελευταίες μάλιστα, τις πέρασα με τα παιδιά που είμασταν μαζί στην Tayrona, οι οποίοι σκάσανε μύτη από το πουθενά. Μια πραγματικά πανέμορφη παραλία, αν και μετά τις ασύγκριτες παραλίες της Tayrona, μου φάνηκε λίγη. Έχει όμως και αυτή το χαρακτήρα της και όταν έμαθα ότι σε αυτή την παραλία γυρίστηκε η ταινία "Pirates of the Caribbean", άφησα ένα ύπουλο χαμόγελο να μου ξεφύγει. :)<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/blanca1.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/blanca2.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/blanca3.jpg"/><br /><br />Κυριακή γύρισα Cartagena με σκοπό να φύγω για Medellin. Έφυγα; Όχι! Διότι δύο κοπέλες που είχα γνωρίσει στο hostel με πείσανε να κάτσω άλλο ένα βράδυ μιας και έφευγε το αεροπλάνο τους το πρωί. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να βιαστώ και όταν αρχίσαμε να κατεβάζουμε ιδέες για το τι βλακείες θα κάνουμε μέχρι το ξημέρωμα (μία από τις οποίες ήταν να επιχειρήσουμε να βάψουμε τα μαλλιά της S.), πείστηκα. :)<br /><br />Την επομένη το απόγευμα έφυγα τελικά, αφήνοντας πίσω μου την Καραϊβική για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-505877730497744756?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-46063586004157850542009-07-10T14:42:00.004-03:002009-08-20T02:35:33.270-03:0010/07/2009<br /><br />Τελευταία μου στάση στις παραλίες της Καραϊβικής ήταν η Cartagena, όπου η αλήθεια είναι, ούτε τι να περιμένω ήξερα, ούτε πόσο θα κάτσω.<br /><br />Η Cartagena είναι η πόλη της Κολομβίας με τη μεγαλύτερη τουριστική κίνηση. Υπάρχει κόσμος που πετάει από οπουδήποτε στον κόσμο για Bogota και από εκεί απευθείας για Cartagena. Φυσικά, αυτό επιφέρει και τα γνωστά επακόλουθα: υψηλές τιμές, πολλά τουριστομάγαζα, αλλοίωση του γνήσιου τρόπου ζωής, ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ πολλοί μικροπωλητές ανά τετραγωνικό μέτρο να σου πρήζουν τα συκώτια και ένας υψηλότατος αριθμός ξένων σαν το κερασάκι στην τούρτα, έτσι για να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στην Κολομβία.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena2.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena3.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena4.jpg"/><br /><br />Το hostel μου (ναι, σε hostel έμενα. Η μοναδική πόλη της Κολομβίας όπου δεν μπόρεσα να βρω couchsurfer να μείνω) ήταν πολύ κεντρικό και ο δρόμος τίγκα στις πουτάνες. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena1.jpg"/><br /><br />Δίπλα τους θα έβλεπες και κάναν τύπο να κόβει κίνηση και να προσπαθεί να πουλήσει την οποιαδήποτε ντρόγκα στα τουριστάκια η τουλάχιστον να τους ξαλαφρώσει από τα πορτοφόλια τους, τις κάμερές τους κλπ... Κατά τ'άλλα, όλοι μου λέγανε ότι είναι πολύ ασφαλής γειτονιά. Ναι αμέ... Εσείς πείτε μου ό,τι θέλετε, εγώ θα συνεχίσω να ακολουθώ το ένστικτό μου αν δεν σας πειράζει.<br />Δοκίμασα να γυρίσω και τα μπαράκια εκεί γύρω και ήταν όλα ΠΑ-ΝΑ-ΚΡΙ-ΒΑ. <br /><br />Μ'αυτά και μ'αυτά λοιπόν, την τρίτη μέρα είχα ήδη βαρεθεί.<br /><br />Για να ξεφύγω, πήγα στο ηφαίστειο Ζαργκαμπού (δεν θυμάμαι πώς το λένε). Τίποτα το φαντασμαγορικό, αλλά το κορυφαίο της υπόθεσης ήταν η πισίνα ιαματικής λάσπης στην οποία χωθήκαμε. Φοβερή εμπειρία! Μπαίνεις ολόκληρος σε μια ημιστέρεη ουσία, στην οποία είναι αδύνατο να βυθιστείς και δίνει μια πολύ περίεργη αίσθηση στο σώμα. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena5.jpg"/><br /><br />Και σαν να μην φτάνει αυτό, είναι και κάτι παλικάρια εκεί μέσα που σου κάνουν μασάζ. Σε τρίβουν, αράζεις κάμποσο και μετά βγαίνεις. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena9.jpg"/><br /><br />Μην νομίζετε ότι εκεί τελειώνει η εμπειρία. Όοοοοοοχι! Μετά σε πάνε στο -καταπράσινο και αθλιότατο- ποτάμι εκεί δίπλα, όπου σε αρπάζει μια γριά και σε ξεπλένει από πάνω μέχρι κάτω. Κάποια στιγμή μάλιστα μου λέει: "Βγάλτα όλα."! Ε;; Κάτσε βρε καλή μου, βρε χρυσή μου... Κέρασέ με ένα ποτάκι πρώτα τουλάχιστον, ρώτα με για τη ζωή μου...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena6.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena7.jpg"/><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cartagena8.jpg"/><br /><br />Από αρχής μέχρι τέλους, το ηφαίστειο ήταν μια κουλή εμπειρία κατά τη διάρκεια της οποίας είχα χεστεί στο γέλιο και ήταν μια καλή δικαιολογία για να βρίσκομαι ακόμα στην Cartagena.<br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-4606358600415785054?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-29509734259358603512009-07-05T16:53:00.001-03:002009-07-13T16:56:52.673-03:0005/07/2009<br /><br />Είναι τόσες οι κραυγές ευτυχίας και επιτεύγματος στο κεφάλι μου, που δεν ξέρω από πού να αρχίσω και ποιες εικόνες να πρωτοπεριγράψω.<br /><br />Βρίσκομαι στο ακριβές στερεότυπο του παραδεισένιου τοπίου. Μια τεταρτοκυκλική παραλία με ψιλή, ανοιχτόχρωμη άμμο και βράχια στα πλάγια που σχηματίζουν μια κλειστή αγκαλιά και την προστατεύουν από τα κύμματα της ανοιχτής θαλάσσης. Στην κορυφή των βράχων της μιας μεριάς υπάρχει μια απλή, κυλινδρική κατασκευή φτιαγμένη από ξύλο και φύλλα κοκοφοίνικων για τη σκεπή. Κάποιοι έχουν κρεμάσει εκεί μέσα τις αιώρες τους και λικνίζονται απαλά τη νύχτα με το ελαφρό αεράκι.<br />Από εκεί φαίνεται το φόντο της εικόνας, ένα καταπράσινο βουνό με πυκνή, υψηλή βλάστηση που τελειώνει με μια σειρά κοκοφοίνικες στους πρόποδές του. Και εγώ, ξαπλωμένος στην πορτοκαλί μου αιώρα που κρέμασα ανάμεσα σε δύο από αυτούς τους κοκοφοίνικες, ακούγοντας το κύμα να σκάει στα πέντε μέτρα από τα πόδια μου, σπρώχνοντας το νερό μέχρι κάτω από την αιώρα, γράφω πόσο ερωτευμένος είμαι με αυτή τη χώρα, πίνοντας το γάλα της καρύδας που πριν λίγο άνοιξα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona1.jpg" /><br />Τα ψώνια μας για μια βδομάδα στην παραλία.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona2.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona5.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona6.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona7.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona9.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona10.jpg" /><br />Η κρεβατοκάμαρά μου. :)<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona11.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona13.jpg" /><br /><br />Το πρώτο μας απόγευμα έγινε κάτι που δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Ο ήλιος πλησίαζε στη δύση του και εμείς στήναμε τις σκηνές μας. Ξαφνικά, νιώθω ένα περίεργο φως στα μάτια μου. Τα πάντα τα βλέπω πορτοκαλί! Όχι, δεν είναι η ψύχωση μου με αυτό το χρώμα. Τη στιγμή που χάθηκε ο ήλιος, απλώθηκε ένα κόκκινο πέπλο σε όλο τον ουρανό και τα πάντα λουστήκανε με ένα απαλό, πορτοκαλί φίλτρο. Όσο μειωνότανε το φως, τόσο πιο κόκκινο γινόταν το τοπίο. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ πουθενά τέτοια χρώματα σε δύση ηλίου.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona3.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona4.jpg" /><br /><br />Αυτή, παίδες, είναι η Καραϊβική. Σε αυτό το τοπίο περάσαμε σχεδόν μια εβδομάδα με τον L., τον M., τη D., την E., και την Α. Κάθε μέρα από τη θάλασσα στην αιώρα και από την αιώρα στη θάλασσα, ανάβοντας φωτιά για να μαγειρέψουμε στην τεράστια κατσαρόλα μας, πίνοντας γάλα καρύδας και απολαμβάνοντας κολομβιανό καφέ φιλτραρισμένο μέσα από μία κάλτσα. Αυτή είναι ζωή!!!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona8.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona12.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tayrona14.jpg" /><br /><br />Κάποια στιγμή όμως, έπρεπε να φύγω από τις παραλίες του πάρκου Tayrona. Είμαι τώρα στην Santa Marta, τη γειτονική, παραλιακή πόλη και αύριο συνεχίζω για Cartagena, πάλι επί της παραλίας. Μετά από σχεδόν δύο μήνες ταξίδι, ταξιδεύω πλέον μόνος μου. :)<br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-2950973425935860351?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-59191180605081184722009-06-29T16:03:00.002-03:002009-07-13T16:32:36.721-03:0029/06/2009<br /><br />Φτάσαμε στο San Pelayo, ένα μικροσκοπικό χωριό στο βορρά. Όλο το χρόνο δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα το συγκλονιστικό εδώ. Ένα τριήμερο το χρόνο όμως, μαζεύονται χιλιάδες Κολομβιανοί για να τραγουδήσουν και να χορέψουν στο ρυθμούς του Porro, ενός από τους άπειρους κολομβιανούς ρυθμούς ( http://en.wikipedia.org/wiki/Porro ).<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo2.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo10.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo11.jpg" /><br /><br />Εκεί συναντηθήκαμε με την Α. και την Ε., τις οποίες είχαμε γνωρίσει στην εθνική συνάντηση στην Armenia και με έναν Καναδό τον D. Τα κωλόπαιδα είχαν καταφέρει να νοικιάσουν ένα σπίτι για το σαββατοκύριακο με εντελώς απλούς, αλλά μεγάλους χώρους όπου χορέσαμε και οι επτά. Και το κόστος; 35 δολλάρια στο σύνολο. 2.5 το άτομο τη βραδυά δηλαδή. ΧΑ!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo8.jpg" /><br /><br />Ε, από εκεί και πέρα άρχισε το τρελό πάρτυ, οι τρελοί χοροί και το ατελείωτο γέλιο. Μικροί-μεγάλοι, άντρες-γυναίκες, όλο το χωριό να χοροπηδάει. :)<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo7.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo13.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo12.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo6.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo5.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo4.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo3.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/pelayo1.jpg" /><br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-5919118060508118472?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-16386629624939829792009-06-26T15:45:00.001-03:002009-07-13T15:56:09.324-03:0026/06/2009<br /><br />Ένα ταξίδι έξι ωρών καταλήξαμε να το ολοκληρώσουμε μετά από τρεις διανυκτερεύσεις, δύο μεγάλα πάρτυ και σχεδόν το μισό αμάξι επισκευασμένο.<br /><br />Φεύγοντας από Armenia κάναμε μια στάση στα θερμά λουτρά στη Santa Rosa. Ήταν τέτοια η απόλαυση που καταλήξαμε να πλατσουρίζουμε στα νερά μέχρι τις 11 το βράδυ. Προφανώς όμως αυτό μας έφερε σε μια θέση να χρειαζόμαστε ένα μέρος να περάσουμε το βράδυ. Στη συγκεκριμένη φάση μας έσωσε η Α., μια couchsurfer από τη γειτονική πόλη Pereira. Μου είχε δώσει το τηλέφωνό της και μου είχε πει ότι αν χρειαστώ, θα μπορούσε να φιλοξενήσει 1-2 άτομα. Η κακομοίρα κατέληξε με πέντε κανίβαλους στο σπίτι της.<br /><br />Την επομένη συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Είμασταν αποφασισμένοι να φτάσουμε στην Bogota, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια (δραματική μουσική του στυλ ΝΤΑ-ΝΤΑ-ΝΤΑ-ΝΤΑΑΑΑΑΝ). Μόλις έξω από την Ibague μένουμε από κιβώτιο ταχυτήτων. Χωρίς άλλη επιλογή, πάμε στο κέντρο, αφήνουμε το αμάξι σε μηχανικό και εγώ αφήνω ένα μήνυμα στο γκρουπ του couchsurfing της Ibague εξηγώντας την κατάσταση και ζητώντας φιλοξενία από κάποιον. Πώς εξελίχθηκε η ιστορία;<br />Μισή ώρα μετά είμασταν ήδη στο σπίτι ενός τυπά.<br />Δύο ώρες μετά είμασταν με 12 couchsurfers, περνώντας μια βραδυά καταπληκτική.<br /><br />Την επόμενη μέρα το αμάξι είχε φτιαχτεί. Έλα μου όμως που έτυχε η Ibague να έχει ένα τρελό πανηγύρι εκείνες τις μέρες. Πού να πάμε τώρα; Καταλήξαμε λοιπόν, να περνάμε άλλο ένα βράδυ εκεί, στη μέση ενός απίστευτου πανηγυριού, με σκλαβωτικά φιλικό κόσμο γύρω μας.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tobogota2.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tobogota7.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tobogota6.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tobogota5.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tobogota4.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tobogota3.jpg" /><br /><br />Την πέμπτη επιτέλους κινήσαμε για Bogota, όπου σκόπευα να κάτσω μερικές μέρες και να δώ ένα φεστιβάλ ροκ. Αλλά ο L. σκάει τη βόμβα: "Απόψε πάμε σε μια συναυλία και αύριο φεύγουμε για ένα χωριό 20 ώρες βόρεια όπου παίζει άλλο μουσικό φεστιβάλ. Από εκεί θα συνεχίσουμε για τις παραλίες της Καραϊβικής. Ψήνεσαι;" Ε, όπως ξέρετε, δεν θέλω και πολύ εγώ για να ψηθώ.....<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/tobogota1.jpg" /><br /><br />Άντε να δούμε πού θα καταλήξουμε. Οι μουσικές και οι χοροί της Κολομβίας δεν δείχνουν έλεος...<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-1638662962493982979?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-29076451273597394362009-06-22T21:39:00.001-03:002009-07-07T21:45:46.709-03:0022/06/2009<br /><br />Ένας από τους πρωταρχικούς παράγοντες που με τραβήξανε μέχρι την Κολομβια, η εθνική συνάντηση couchsurfing της Κολομβίας, λίγο έξω από την πόλη της Armenia, επιτέλους λαμβάνει χώρα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro1.jpg" /><br /><br />Οι διοργανωτές έχουν νοικιάσει ένα σπίτι για το σαββατοκύριακο, όχι πολύ μακρυά από τον πολιτισμό, αλλά μέσα στις φυτείες καφέ. Έχουμε όλα τα απαραίτητα στοιχεία ενός επιτυχημένου τριημέρου: σπίτι, κήπο, αιώρες, σκηνές, πισίνα, ηχούστημα και 100 τρελούς, έτοιμους για άφθονο γέλιο. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro2.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro3.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro4.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro5.jpg" /><br /><br />Προφανώς, κάθε ώρα και κάθε στιγμή την περάσαμε εκπληκτικά. Το αποκορύφωμα όμως, ήταν η λεγόμενη "chiva rumbera". Αναφέρομαι σε ένα κλασικό, κολομβιανό λεωφορείο, το οποίο για τους σκοπούς μια βραδυάς "γιορτινής", έχει υποστεί ορισμένες μετατροπές και έχει μεταμορφωθεί σε κινούμενη ντισκοτέκ. Φανταστείτε, λοιπόν, ένα λεωφορείο με 40-50 άτομα, όρθια, με πολύ αλκοόλ στα χέρια και τη μουσική να βαράει στη διαπασών, να κυκλοφορεί στους δρόμους. Κάθε τόσο κάναμε στάση στην κεντρική πλατεία του όποιου χωριού περνάγαμε και στήναμε γλέντι με τους μουσικούς. Ο κόσμος να μας κοιτάει, άλλοι να γελάνε με την τρέλα μας και κάποιοι μάλιστα μπήκανε στο χορό. Ήταν πραγματικά μια απίστευτη βραδυά. Θα έχουμε να το λέμε για καιρό.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro10.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro11.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro12.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro9.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro8.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro7.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro6.jpg" /><br /><br />Ανάμεσα σε όλα επισκεφθήκαμε και ένα κοντινό χωριουδάκι, το Salento. Ένα μικρό, γραφικό χωριουδάκι το οποίο είχε εκείνες τις μέρες (όπως και όλα τα χωριά της Κολομβίας προφανώς) ένα μουσικό φεστιβάλ. Για μένα τουλάχιστον, τα δύο πράγματα που θυμάμαι από εκεί είναι (πάλι) γαστρονομικά. Μια πέστροφα επικών διαστάσεων που μας γέμισε τα στομάχια και το λεγόμενο arequipe de cafe, ή dulce de leche de cafe. Δεν ξέρετε τί είναι; Ψάξτε το! Όλα μασημένη τροφή θα σας τα δίνω;;<br /><br />Την κυριακή, νωρίς το πρωί, έφυγε η Π. Δεν ήθελε προφανώς, και την καταλαβαίνω, αλλά είχε ήδη κλεισμένη την πτήση της. Μετά από ένα μήνα που ταξιδεύουμε μαζί, μου φαίνεται περίεργο τώρα. Δεν είμαι κιόλας συνηθισμένος να ταξιδεύω με άλλους, οπότε ήταν μια διαφορετική εμπειρία αυτή τη φορά. Οφείλω να πω όμως ότι ήταν μια τέλεια συνταξιδιώτισα, και περάσαμε καταπληκτικά. Δεν είναι λίγο το να περνάς κάθε ώρα και στιγμή με έναν άνθρωπο για ένα μήνα και να μην τσακωθείτε ούτε μία φορά! <br /><br />Όλη μέρα το πάρτυ συνεχίστηκε, παρά το γεγονός ότι έβρεχε. Κανείς δεν πτοήθηκε. Χωρίς να έχουμε κοιμηθεί βέβαια και μετά από δύο μέρες τρέλας, δεν είχαμε την ίδια ενέργεια, αλλά η μέρα συνεχίστηκε φαντασμαγορική. :)<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/encuentro13.jpg" /><br /><br />Έφτασε η δευτέρα και όλοι την κάνουνε σιγά σιγά. Περάσαμε ένα σαββατοκύριακο ανεπανάληπτο. Για κάποιους από εμάς όμως, η καλοπέραση δεν έχει τελειώσει. Χωθήκαμε πέντε άτομα στο αμάξι του L. και παίρνουμε τους δρόμους για Bogota. Και το κάρο ξεκινά.......<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-2907645127359739436?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-90205682981565216232009-06-19T12:41:00.001-03:002009-07-07T12:52:27.313-03:0019/06/2009<br /><br />Μείναμε στην Cali γύρω στις έξι μέρες αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν είχε και τίποτα το ιδιαίτερο να δείξει. Περπατήσαμε, είδαμε το ποτάμι, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, μαγειρέψαμε πολύ (μιας και είναι πανάκριβο να τρως έξω!) και φύγαμε.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali1.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali2.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali3.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali4.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali5.jpg" /><br />Αυτός είναι αυτός που νομίζω;<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali6.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali7.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali8.jpg" /><br /><br />Θα έλεγα ότι από όλα όσα είδαμε, τρία είναι τα αξιοσημείωτα στοιχεία:<br /><br />1. Santiago, ο couchsurfing host μας- Ένα καταπληκτικό άτομο που απάντησε στην κλήση μας για ένα καναπέ και μας προσέφερε πολύ περισσότερα από όσα θα περιμέναμε. Νιώσαμε εντελώς άνετα στο σπίτι του και στην κυριολεξία δεν αφήσαμε την κουζίνα σε ησυχία. Μου είχε λείψει τελικά το μαγείρεμα. Πέραν τούτων, μας έβγαλε για φαγητό σε ένα γαμάτο εστιατοριάκι το πρώτο μας βράδυ και το επόμενο πρωί, με το που ξυπνήσαμε παρείγγειλε πρωινό! Για να μην πω για τη βόλτα που μας έκανε σε όλη την πόλη, δείχνοντάς μας όλα τα αφιόλογα σημεία, ή το ότι μας πήγε μέχρι ένα χωριό 45 λεπτά μακρυά όπου σκοπεύαμε να περάσουμε τη μέρα!<br /><br />2. La Ermita - Μια εκκλησία στην καρδιά της πόλης. Μοιάζει με παλάτι που βγάλανε από τη Disneyland και το τοποθετήσανε στην Gotham City. Η αλήθεια είναι ότι δημιουργεί μια τεράστια αντίθεση που δεν σε αφήνει να αποφασίσεις με βεβαιότητα αν σου αρέσει ή όχι. Όπως και να 'χει πάντως, η εικόνα είναι μεγαλειώδης. Μια τεράστια, καλοσχεδιασμένη εκκλησία, χρώματος ανοιχτού μπλε, μέσα στο κέντρο της πόλης που, μεταξύ άλλων, καταφέρνει να ντροπιάσει όλα τα υπόλοιπα κτίρια γύρω της που τους λείπει χρώμα, χαρά και φροντίδα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali9.jpg" /><br /><br />3. Mono Nuñez festival - Στο κοντινό χωριό της Ginebra χιλιάδες επισκέπτες συρρέουν μια συγκεκριμένη ημερομηνία του χρόνου για να γιορτάσουν και να χορέψουν στους ρυθμούς τοπικής, εθνικής και διεθνούς παραδοσιακής μουσικής. Το μικρό χωριουδάκι μεταμορφώνεται από μια ήσυχη, άδεια τοποθεσία σε ένα τεράστιο πάρτυ κάτω από τα αστέρια όπου όλος ο κόσμος πίνει, γελάει και χορεύει μέχρι το ξημέρωμα. Όσοι αντέχουν δηλαδή. Αρχικά ήμουν μόνο εγώ και η Π. περιμένοντας του υπόλοιπους couchsurfers, αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να πιούμε τα κέρατά μας, να γνωρίσουμε ένα μάτσο κόσμο, να χεστούμε στο γέλιο και να γίνουμε η τοπική ατραξιόν. Κάποια στιγμή φτάσανε και οι άλλοι, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν και η τρελή παρέα. Πολλά ήρεμα άτομα, οπότε χωριστήκαμε και μείναμε με 2-3 άτομα για το υπόλοιπο της βραδυάς. Τελικά φύγαμε σχετικά νωρίς (δύο το πρωί), γιατί η μουσική αποδέιχθηκε να εστιάζεται πιο πολύ σε cumbia, vallenato (κάτι αντίστοιχο με τα δικά μας κλαρίνα) και salsa αντί για φολκλόρε, οπότε δεν ψηνόμουν και πάρα πολύ.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali10.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali11.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cali12.jpg" /><br /><br />Και αυτό ήταν όλο με την Cali.<br />Τί ακολουθεί; Αυτό για το οποίο πρωτοξεκίνησα να σχεδιάζω αυτό το ταξίδι.<br />Η δεύτερη εθνική συνάντηση couchsurfing στην Armenia, Κολομβία. ΠΑΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ..............<br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-9020568298156521623?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-36383701844831606012009-06-18T12:21:00.001-03:002009-07-07T12:25:59.008-03:0018/06/2009<br /><br />Είναι σχεδόν μεσάνυχτα και μας έχει θερίσει η πείνα. Ρωτάμε τον Santiago, τον host μας, που θα βρούμε τέτοια ώρα κάτι να φάμε και μας προτείνει να περπατήσουμε παράλληλα με το ποτάμι προς το κέντρο, όπου σίγουρα θα βρούμε κάτι. Ανέφερε μάλιστα το Mario Bross, το οποίο το είχα παρατηρήσει κι εγώ περνώντας, οπότε αποφασίσαμε να πάμε εκεί. Παίρνουμε μαζί μας 13.000 πέσος (περίπου 7 δολλάρια δηλαδή), σκεφτόμενοι ότι θα μας φτάσουν άνετα. Το φαγητό στη νότια αμερική εξάλλου είναι αρκετά φτηνό.<br /><br />Περπατάμε ένα τεταρτάκι λοιπόν και φτάνουμε στο περίφημο Mario Bross.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/mario1.jpg" /><br /><br />Καθόμαστε, πιάνουμε έναν κατάλογο, κοιτάμε... και μας πέφτει το σαγόνι. Ένα απλό hot dog ξεκινάει από τρία δολλάρια!!! Δεν μπορούμε να το πιστέψουμε! Ρωτάμε τί διάολο είναι τα υπόλοιπα περίεργα πιάτα που αναφέρει και τελικά παραγγέλνουμε ο καθένας από ένα πιάτο που υποτίθεται έχει καλαμπόκι με τυρί και μπέικον από πάνω. Αυτό κοστίζει 6500 πέσος (κάτι παραπάνω από τρία δολλάρια), οπότε με δύο πιάτα είμαστε τσίμα τσίμα με τα λεφτά. Ο σερβιτόρος μας ρώτησε τι θέλουμε να πιούμε και προφανώς ζητήσαμε δύο ποτήρια νερό της βρύσης!<br /><br />Και έρχεται το πιάτο... Είναι κρίμα που εκείνη την ώρα δεν είχα κάμερα μαζί μου για να απαθανατίσω εκείνη τη δημιουργία. Παιδιά, παρουσιάστηκε μπροστά μου ένα πιατάκι μισή σκατούλα το οποίο περιείχε κάμποσα σποράκια καλαμπόκι, λίγο τριμμένο τυρί και ΤΡΙΑ κομματάκια μπέικον από πάνω!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/mario2.jpg" /><br /><b>Μιλάμε για χιλιόμετρα πλάτους το πιατάκι.</b><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/mario3.jpg" /><br /><b>Για να μην πω για το αβυσσαλέο του βάθος!</b><br /><br />Φωνάζω τον σερβιτόρο και λέγοντάς του ότι καταλαβαίνω πως αυτός δεν είναι υπεύθυνος για τις τιμές και δεν έχω τίποτα εναντίον του, τον ρωτάω: "Εξήγησέ μου βρε παιδί. Με ποιό κριτήριο χρεώνετε τόσο αυτό το μικροσκοπικό πιατάκι με τα ΤΡΙΑ κομματάκια μπέικον από πάνω;". Και τί μου απαντάει το πανέξυπνο αυτό αγόρι: "Το κρέας είναι εισαγώμενο, έρχεται από τον Καναδά"!<br /><br />Νιώθωντας την νοημοσύνη μου υποτιμημένη και θεωρώντας ότι έχω πληρώσει εγώ μόνος μου ένα εισητήριο για μια καναδέζικη αγελάδα, γέλασα, έφαγα το " γεύμα" μου και έφυγα............<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-3638370184483160601?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-88023252711366772832009-06-16T20:31:00.001-03:002009-06-18T12:19:02.470-03:00Σήμερα αγαπητά μου παιδιά θα μιλήσουμε για... την granadilla.<br /><br />Όχι, δεν έχει καμία σχέση με την σχεδόν ομώνυμη ισπανική πόλη της Granada (ή σε οποιαδήποτε άλλο σημείο του κόσμου υπάρχει μια πόλη/χωριό/γειτονιά/περιοχή/πράγμα με το ίδιο όνομα).<br />Επίσης δεν έχει καμία σχέση με τη γρεναδίνη, αυτή την κόκκινη, υγρή αηδία με γεύση τσίχλας που βάζαμε στο χυμό πορτοκάλι όταν είμασταν μικροί για να το παίξουμε ότι και καλά πίνουμε κάποιο κοκτέιλ.<br /><br />Αυτό στο οποίο αναφέρομαι είναι ένα φρούτο. Ένα εξοτικό φρούτο, την ύπαρξη του οποίου ανακάλυψα σε μια αγορά κοντά στο Machu Picchu ψάχνοντας φτηνό φαγητό.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/grenadilla1.jpg" /><br /><b>Δεν άντεξα στον πειρασμό και το άνοιξα...</b><br /><br />Το εξωτερικό του είναι πορτοκαλί με μικρά, λευκά σημαδάκια. Είναι σκληρό, αλλά λείο και ευαίσθητο και μπορεί να σπάσει εύκολα, οπότε να είστε ευγενικοί μαζί του.<br /><br />Ανοίγει δημιουργώντας μια μικρή σχισμή στο πλάι του και χωρίζοντάς το στα δύο με τα χέρια. Και τώρα μπορείτε να θαυμάσετε το εκθαμβωτικό του περιεχόμενο, ένα συνοθύλευμα μαύρων σπόρων, καλυμμένων από μια απαλή, διάφανη σάρκα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/grenadilla3.jpg" /><br /><br />Αποκτώντας περισσότερη εμπειρία, θα μπορείτε να το χωρίσετε στα δύο, διατηρώντας πλήρες το περιεχόμενο στο ένα μισό.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/grenadilla2.jpg" /><br /><br />Πιθανώς σε κάποιους από εσάς να μην φαντάζει τόσο εμπνευστικό, αλλά πιστέψτε με, είναι ένα από τα πιο γευστικά φρούτα που θα δοκιμάσετε στη ζωή σας. Βολευτείτε, ηρεμήστε, χώστε τη γλώσσα σας σε αυτή την απολαυστική μπαλίτσα σπόρων και ρουφήξτε την.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/grenadilla4.jpg" /><br /><br />Κρατήστε τη στο στόμα σας καθώς μασάτε του σπόρους και αφήστε του γλυκούς, φρουτένιους χυμούς να κατακτήσουν τις αισθήσεις σας. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να βυθιστεί σε αυτή την εθιστική απόλαυση.<br /><br />Δυστυχώς, όπως όλα τα πράγματα στον μάταιο τούτο κόσμο, κάποια στιγμή και αυτό θα τελειώσει.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/grenadilla5.jpg" /><br /><br />Όχι όμως χωρίς να σας αφήσει με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη, προδίδωντας την ικανοποίηση αυτής της προσφάτως βιωμένης απόλαυσης! :)<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/grenadilla6.jpg" /><br /><br />Καλή σας όρεξη. Αν δηλαδή βρίσκεστε στη Βραζιλία, το Περού, την Κολομβία, τη Βενεζουέλα ή το Εκουαδόρ...<br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-8802325271136677283?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-3609772492089942762009-06-13T14:37:00.004-03:002009-06-16T05:26:23.897-03:0013/6/2009<br /><br />Επιτέλους τα καταφέραμε και φύγαμε από εδώ. Όχι ότι ανυπομονούσαμε, αλλά αν είναι να εθιστώ στα πρώτα κιόλας μέρη της Κολομβίας, δεν θα προλάβω να δω τίποτα στο τέλος.<br /><br />Ο κόσμος, το φαγητό, τα σοκάκια, το ρούμι (άτιμο ρούμι...), η πόλη... Ερωτεύτηκα με τα πάντα! Και Ο C. και η E., τα παιδιά που μας φιλοξενήσανε, μας συμπεριφερθήκανε τόσο καλά, που με το ζόρι καταφέραμε και φύγαμε.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan8.jpg" /><br />Η λαϊκή αγορά.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan2.jpg" /><br />Η τοπική σπεσιαλιτέ. Tamal de Pipian!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan3.jpg" /><br />Ο κήπος του σπιτιού του C.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan5.jpg" /><br />Τα δύο γεφύρια της πόλης.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan4.jpg" /><br />Και τα ίδια γεφύρια στο χωριό Patojo, τη μινιατούρα της Popayan. (Για να δούμε, ποιος διαβάζει το blog μου τακτικά; :p )<br /><br />Μία μέρα την περάσαμε στο Coconuco και τα θερμά λουτρά εκεί κοντά. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan7.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan6.jpg" /><br /><br />Η πλάκα είναι ότι εκεί ξεχωρίζουν τα θερμά λουτρά τους ανάλογα με τη θερμοκρασία: βραστό νερό και χλιαρό νερό (agua hirviendo και agua tibia αντιστοίχως). <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan1.jpg" /><br /><br />Μια μέρα με όσο λιγότερα έξοδα γίνεται. Με οτοστόπ πήγαμε και ήρθαμε (ναι, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να κάνεις οτοστόπ στην Κολομβία! Ξεκολήστε απ'το μυαλό σας!!) και στα λουτρά μπήκαμε τσάμπα μετά από λίγο μπλα-μπλα με τον τύπο στην είσοδο. Τώρα το ότι σκάσαμε κάμποσα λεφτά το βράδυ που γυρίσαμε σε μπύρες και ξύδια, είναι άλλη υπόθεση. :)<br /><br />Άλλη μια μέρα πήγαμε στο χωριό Silvia, ένα πολύ μικρό, παραδοσιακό και ήρεμο μέρος, όπου άντρες και γυναίκες είναι ντυμένοι με παραδοσιακές, χρωματιστές φορεσιές. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan9.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan13.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan12.jpg" /><br /><br />Τρέλα της ημέρας; Το γεύμα μας. Bandeja Paisa το όνομά του και τερατώδες το μέγεθός του. Μας είχαν πει να πάμε πεινασμένοι και είχαν δίκιο!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/popayan11.jpg" /><br /><br />Μετά από αυτές τις μικρές εξορμήσεις, το εξωφρενικό φαγητό και την βαρβάτη κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, μαζέψαμε το δισάκι μας και φύγαμε για Cali...<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-360977249208994276?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-89790075971321606542009-06-11T21:33:00.001-03:002009-06-12T21:35:49.823-03:0011/6/2009<br /><br />Οι μέρες περνάνε και είμαστε ακόμα στην Popayan. Δεν μπορούμε να ξεκολήσουμε. Αν αρχίσουμε έτσι, ούτε τα μισά μέρη που έχω στο νού μου δεν θα προλάβω να δω.<br /><br />Χτες το βράδυ βγήκαμε για μπυρίτσες. Εγώ, η Π., ο Καμίλο ο couchsurfing host μας τις πρώτες μέρες μας εδώ και η Έμμα η host μας τώρα. Πήγαμε στο χωριό Patojo, το οποίο είναι μια μικρογραφία του κέντρου της πόλης. Μια φάση "αγάπη μου συρρίκνωσα την πόλη" ένα πράμα...<br /><br />Έτυχε να υπάρχει μια ψιλογιορτούλα εκεί, βρήκαν και τα παιδιά κάτι φίλους τους και αρχίσαμε να πίνουμε τσάμπα. Τελειώνει το νταβαντούρι, τελειώνει και το πιοτό και αφού αράξαμε λέγοντας βλακείες κάμποσο ακόμα, κινήσαμε για σπίτι. Ε, δεν προλάβαμε να κάνουμε 50 μέτρα, να και άλλοι φίλοι των παιδιών με κάμποσα μπουκάλια ρούμι.<br /><br />- "Πιείτε παιδιά" να λένε αυτοί.<br />- "Ας πιούμε μη σας προσβάλουμε" να λέμε εμείς.<br />- "Τελείωσε το ρούμι" λένε αυτοί.<br />- "Ε, πάμε σπίτι μας κι εμείς σιγά σιγά" λέμε εμείς. (σχεδόν δύο το πρωί η ώρα)<br />- "Αηδίες. Πάμε σπίτι μου, έχουμε κι άλλο ρούμι εκεί. Μπείτε στο αμάξι" λέει μια γκόμενα.<br />- "Μα είμαστε 10 άτομα όλοι μαζί! Και ο ένας ο δικός σας ξερνάει τα άντερά του! Πού θα χωρέσουμε;" λέμε εμείς.<br />- "Ρε μπείτε μέσα!" επιμένουν αυτοί.<br /><br />Από το πουθενά λοιπόν, βρέθηκα σε ένα αμάξι με τους τρεις δικούς μου και έξι άσχετους, τον ένα τον οποίο ξέρναγε είχαν βάλει τον κακομοίρη στο πίσω κάθισμα, κάτω από δύο άλλα άτομα και τα είχε δει όλα (όσα μπορούσε να δει στην καταστασή του δηλαδή...).<br /><br />Χοροί, ρούμια (φάε τα μούσια σου Captain Jack Sparrow), καραγκιοζιλίκια, παράπονα από τους γείτονες (στα 40φεύγα της η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος και ηγέτισα του πάρτυ), απάλευτοι μεθυσμένοι, μαθήματα salsa, ελιές θρούμπες, mango... Καλά λένε τελικά. Πέντε κολομβιανοί σε ένα δωμάτιο και η κατάσταση αναπόφευκτα εξελίσεται σε πάρτυ.<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-8979007597132160654?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-29617620599320978722009-06-07T17:54:00.002-03:002009-06-09T18:06:05.060-03:0007/06/09<br /><br />Λεωφορείο από Cajamarca για Chiclayo.<br />Λεωφορείο από Chiclayo για Piura.<br />Λεωφορείο από Piura για Guayaquil, Εκουαδόρ.<br />Λεωφορείο από Guayaquil για Tulcan.<br />Ταξί από Tulcan μέχρι τα σύνορα.<br />Ταξί από τα σύνορα μέχρι Ipiales, Κολομβία.<br />Λεωφορείο από Ipiales για Popayan.<br /><br />Και όλο αυτό μόνο σε 50 ώρες!<br />ΕΦΤΑΣΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!<br /><br />Για να έχω λίγες ακόμα λεπτομέρειες του ταξιδιού μέχρι εδώ, έκανα άλλον ένα απολογισμό του ταξιδιού από το Buenos Aires.<br /><br />Έφυγα το πρωί της 19 μαΐου από το Buenos Aires στην Αργεντινή και έφτασα στην Popayan στην Κολομβία το βράδυ της 6 ιουνίου.<br />Αυτό μας κάνει 20 μέρες και 19 νύχτες.<br />Πάνω κάτω δηλαδή 480 ώρες.<br />Η απόσταση από το Buenos Aires μέχρι την Popayan είναι χοντρικά (πολύ χοντρικά) 6000 χιλιόμετρα.<br />Από αυτές τις 19 νύχτες, τις 6 τις περάσαμε κοιμώμενοι μέσα σε κάποιο λεωφορείο.<br />Από τις 480 ώρες που κράτησε το ταξίδι, περάσαμε 185 μέσα σε κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς (λεωφορείο, τρένο, αυτοκίνητο ή βάρκα).<br /><br />Ναι, τώρα επιτέλους θα το πάρουμε πιο χαλαρά.........<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-2961762059932097872?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-16031372031429672592009-06-05T13:36:00.002-03:002009-06-09T17:51:54.141-03:0005/06/09<br /><br />Για άλλο ήρθα και με άλλο έφυγα από την όμορφη Cajamarca. Ήρθα για να εκπληρώσω μια υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου εδώ και κάποια χρόνια, και τελικά φεύγω όχι μόνο έχοντας καταφέρει αυτό για το οποίο ήρθα, αλλά επίσης έχοντας δώσει νέα υπόσχεση στον εαυτό μου και σε άλλους ότι θα ξαναέρθω.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cajamarca3.jpg" /><br /><br />30 ώρες ήταν αρκετές όχι μόνο για να μαγευτώ από το χαρακτήρα και τη γνησιότητα αυτής της πόλης (να'ναι καλα η έλλειψη τουριστών), αλλά και για να εκτιμήσω την ανοιχτή καρδια, τη γενναιοδωρία και τα χαμόγελα του κόσμου εδω.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cajamarca4.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cajamarca5.jpg" /><br /><br />Ο Giancarlo ήταν ο επίσημος couchsurfing host μας που μας πήγαινε και μας έφερνε παντού.<br />Ο Sergio μας άνοιξε το σπίτι του και νιώσαμε πιο άνετα από οπουδήποτε αλλού σε αυτό το ταξίδι.<br />Ο Jose φρόντιζε σε κάθε ευκαιρία να μας ταΐζει και να μας ποτίζει; μπύρες με το λίτρο, tequeños κατα παραγγελία, το καλύτερο ceviche της πόλης, pisco, κι άλλες μπύρες, μέχρι και κομπόστα μελιτζάνα (ναι, μελιτζάνα! Άλλο πράγμα!!) φτιαγμένη από τη γυναίκα του!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cajamarca2.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cajamarca1.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/cajamarca6.jpg" /><br />ceviche - το sushi της λατινικής αμερικής. Ψάρι ωμό, ανακατεμμένο με λεμόνι και κρεμμύδια<br /><br />Χάρη σε αυτά τα παιδιά περάσαμε δυο μέρες σαν βασιλιάδες και γνωρίσαμε την Cajamarca πολύ περισσότερο από όσο περίμενα. Ειλικρινά, δεν βρίσκω λόγια να τους ευχαριστήσω.<br /><br />Σε λίγο θα μπούμε στο λεωφορείο για να φύγουμε από εδώ. Μια τεράστια διαδρομή πρόκειται να ξεδιπλωθεί μπροστά μας στην τελική ευθεία: Cajamarca, Peru - Popayan, Colombia χωρίς στάσεις! Καλή μας τύχη...<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-1603137203142967259?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-77541218281566875682009-06-02T13:26:00.003-03:002009-06-09T13:32:05.548-03:00Φτάσαμε Cusco μετά από μια διαδρομή γεμάτη ευτράπελα. Μόνο το παλικάρι που ανέβηκε στο λεωφορείο, στάθηκε στη μέση και πριν αρχίσει το ρυθμό του φώναξε: "Κυρίες και κύριοι... Θα τραγουδήσω!!" να θυμάμαι, αρκεί!<br /><br />Cusco λοιπόν και για ένα πράγμα και μόνο έχουμε έρθει εδώ: Machu Picchu.<br />Τα λόγια είναι περιττά. Οι φωτογραφίες τα λένε όλα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/machu1.jpg" /><br />Aguas Calientes. Το χωριό στους πρόποδες του βουνού.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/machu2.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/machu3.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/machu4.jpg" /><br /><br />Είμασταν ήδη εκεί από τις 6 το πρωί για να προλάβουμε αριθμό προτεραιότητας εισόδου στο Huayna Picchu, το μεγάλο βουνό στη μέση στο οποίο επιτρέπονται μόνο 400 επισκέπτες την ημέρα. <br />Τώρα για το συγκεκριμένο πάλι, τί να πω? Για την τεράστια και αρκετά δύσκολη διαδρομή που ακολουθήσαμε για να φτάσουμε στην κορυφή?<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/machu5.jpg" /><br /><br />Για το απίστευτο υψόμετρο στο οποίο βρεθήκαμε?<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/machu6.jpg" /><br />Κοιτάχτε πόσο ψηλά είναι τα πόδια μου σε σχέση με το ποτάμι δεξιά και το Machu Picchu αριστερά.<br /><br />Για την ακόμα πιο εξουθενωτική διαδρομή που ακολουθήσαμε προς τα κάτω και γύρω γύρω από το βουνό για να βρούμε την περίφημη Μεγάλη Σπηλιά?<br /><br />Ή για το ότι μετά από ώρες ανεβοκατεβάσματος άπειρων σκαλιών και απώλεια λίτρων ιδρώτα, ρωτήσαμε και μάθαμε ότι μέσω όλης αυτής της διαδρομής που ακολουθήσαμε, τα πόδια μας πατήσανε σε περίπου 13.000 σκαλοπάτια?!?!?<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/machu7.jpg" /><br />Ω ναι. 13.000!<br /><br />Όταν το απόγευμα πλέον γυρίσαμε στο ξενοδοχείο μας, απλά ξεραθήκαμε στον ύπνο και ξυπνήσαμε το επόμενο πρωί για να γυρίσουμε στο κέντρο του Cusco. Η μεγάλη διαδρομή για Cajamarca, άρχεται...<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-7754121828156687568?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-48100929256209618732009-05-30T13:09:00.000-03:002009-06-09T13:25:42.258-03:00Άλλο ένα πρωινό ξύπνημα και πάμε να κάνουμε κυματάκια στη λίμνη Τιτικάκα. Γύρω στα 20 άτομα στο βαρκάκι και μαζί με τον οδηγό μας τον Juan Carlos, ξεκινήσαμε για τα νησιά της λίμνης.<br /><br />Μέσα στο χώρο του λιμανιού, η επιφάνεια του νερού έχει μια έντονη πράσινη απόχρωση η οποία, αν και δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα εικόνα όταν το σκάφος περνάει και διαγράφει τα μπλε απόνερά του, δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/titicaca1.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/titicaca2.jpg" /><br /><br />Μέσα σε ένα δίωρο έχουμε ήδη κάνει τις δύο πρώτες στάσεις μας στα νησιά Uros. Είναι πλέοντα νησιά, τεχνητά κατασκευασμένα από χώμα από τον πάτο της λίμνης και καλάμια μπαμπού και πάνω σε αυτά τηα νησιά ζούνε αυτόχθονες οικογένειες Quechua. Προσωπικά... δεν εντυπωσιάστηκα. Μου φάνηκε όλο αυτό το σκηνικό σαν μια καλοστημένη τουριστική παγίδα με στοιχεία τα οποία σίγουρα κάποτε ήταν γνήσια και συναρπαστικά, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έιναι τίποτα παραπάνω από κάτι που έχουν εκμεταλευθεί τα μεγάλα κεφάλια του τοπικού τουρισμού και φαντάζει εντελώς ψεύτικο. Είχα συνεχώς την αίσθηση ότι για αυτές τις οικογένειες (τα μέλη των οποίων αμφιβάλω αν ήταν όντως αυτόχθονα και ότι ζούνε εκεί όλη τους τη ζωή) είμασταν ένα μάτσο κοινούμενα δολλάρια. Δεν τους νοιάζει το ενδιαφέρον μας για τον τρόπο ζωής τους, όπως και οι περισσότεροι τουρίστες στην ουσία δεν ενδιαφέρονται καθόλου για αυτό τον τρόπο ζωής. Πάνε εκεί μόνο και μόνο για να βγάλουν φωτογραφία τον γεναίο Περουβιανό άντρα που ζει στη μέση του πουθενά στη λίμνη και το χαριτωμένο μικρό κοριτσάκι που κυλιέται στα μπαμπού και γλύφει ότι σκατά έχουν πάνω τους. Το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω από εκεί.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/titicaca3.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/titicaca4.jpg" /><br /><br />Πλεύσαμε μερικές ώρες ακόμα και φτάσαμε στο Amantani, ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της λίμνης όπου και θα περνάγαμε τη νύχτα. Άντε πάλι τα ίδια. Ήρθαν γυναίκες του νησιού, μας βάλανε όλους σε δωμάτια στα σπίτια τους να μείνουμε και μας δώσανε και ένα πιάτο φαΐ για βραδυνό και πρωινό. Αργότερα το βράδυ στήσανε και χωρό για πάρτη μας. Μας ντύσανε με τις τοπικές φορεσιέςκαι μαζευτήκαμε όλοι μαζί στο πολιτισμικό κέντρο του νησιού (εξοπλισμένο φυσικά με ένα μίνι μάρκετ) για να χορέψουμε τους τοπικούς τους χορούς. Ναι, να αρπάξουμε όλοι τα τουριστάκια και να τους δείξουμε πώς είναι η ζωή μας. Έλεος....... Λες και έτσι είναι κανονικά η ζωή τους. Ήταν ολοφάνερο στα πρόσωπά τους ότι ούτε ιδιαίτερα συγκινημένοι ήταν να μας έχουν εκεί ούτε είχαν όρεξη να χοροπηδάνε και να χορεύουν με ανθρώπους που ούτε καν ξέρουν γιατί κάνουν αυτό που κάνουν. Αυτό μας σέρβιρε το τουριστικό γραφείο, αυτό κάνουμε. Τι γνήσια εμπειρία! Είμαι σίγουρος ότι ποτέ κανένας άλλος δεν το έχει ξανακάνει αυτό...........<br />Πέραν της τουριστικής άποψης, το νησί είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον. Ησυχία και ηρεμία παντού, γέροι άνθρωποι να δουλεύουν σκληρά, καταπληκτικές εικόνες της λίμνης, όχι μόνο από την ακτή της, αλλά και από ψηλά στους ναούς Pachatata και Pachamama, και ηλεκτρισμός ούτε για πλάκα! Κρίμα που το έχουν κάνει ένα πανηγύρι για τα τουριστάκια...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/titicaca5.jpg" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/titicaca6.jpg" /><br /><br />Το επόμενο πρωί φύγαμε νωρίς για να επισκεφτούμε άλλο ένα νησί πριν γυρίσουμε στο Puno. Taquile το όνομά του και για άλλη μια φορά, όλοι να περιμένουν τους "πλούσιους" τουρίστες για να τους χρεώσουν δύο δολλάρια για μία snickers. Τίποτα το συνταρακτικό με αυτό το νησί, ειδικά τώρα που οι φόβοι μου είχαν επιβεβαιωθεί. Πέραν του ότι η λίμνη είναι γιγαντιώδης και ότι κοντεύει να αγγίξει τα σύννεφα, δεν έχει τίποτα νέο να δείξει συγκρινώμενη με τα ελληνικά νησιά που έχω επισκεφτεί στο παρελθόν.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/titicaca7.jpg" /><br /><br />Έχοντας ακολουθήσει λοιπόν την πιο τουριστική διαδρομή στην ιστορία, έχουμε γυρίσει στο Puno και σκοπεύουμε να φύγουμε αύριο για Cusco. Αλλά όόόόόχι... Θα κάτσουμε άλλη μια μέρα χωρίς να κάνουμε τίποτα, διότι έπαθα τροφική δηλητηρίαση από το γευστικότατο γεύμα που μας πρόσφερε εκείνη η οικογένεια στο νησί Amantani. Πανέμορφα...<br /><br />Ωραία. Λίμνη Τιτικάκα. Δεν θέλω αναμνηστικό μπλουζάκι, ευχαριστώ. Σταμάτα να με πρήζεις!!!<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-4810092925620961873?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-17391477596445430182009-05-26T21:28:00.000-03:002009-05-31T17:36:33.104-03:00Από την ώρα που φτάσαμε στο Puno μέχρι το επόμενο πρωί που θα ξεκινούσαμε το tour, είχαμε κάμποσες ώρες να εκμεταλευτούμε και τις αξιοποιήσαμε πολύ σωστά: φάγαμε και κοιμηθήκαμε σαν βασιλιάδες! :)<br /><br />Πέραν του ξενοδοχείου στο οποίο παζάρεψα και έκλεισα πολύ καλή τιμή, ανακαλύψαμε δύο διαμάντια της διατροφικής κατηγορίας. Πρώτα πήγαμε στο Sayary, ένα μικρό, περουβιανό εστιατοριάκι, έξω από όλο το χαμό των τουριστών, με πολύ καλές τιμές, άνετη ατμόσφαιρα, κορυφαίο φαγητό και ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ μερίδες! <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/colors1.jpg" width="400" /><br /><br />Αυτό όμως ήταν μόνο η αρχή, διότι ψάχνοντας μια γερή δόση σοκολάτας, βρήκαμε... το COLORS (δραματική μουσική παρακαλώ)!! Αυτό δεν ήταν το Puno. Αυτό δεν ήταν το Περού. Ήταν μια όαση στη μέση της ερήμου. Ήταν ένας απαλός καναπές στη μέση μιας οικοδομής. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε.<br /><br />Καταρχάς, ήταν κλασάτο. Δεν ήταν ερείπιο και είχε στυλ. Καρέκλες και καναπέδες από σχεδιαστή, πολύ ωραία διακοσμημένος φωτισμός, μια ημιδιάφανη στριφογυριστή σκάλα... Και κάτι που άρχισε σαν αστείο, αποδείχθηκε να είναι αλήθεια. Είχε ασύρματο ίντερνετ! Ήταν το τέλειο μέρος για να χαλαρώσουμε.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/colors2.jpg" width="400" /><br /><br />Και μετά έρχεται το μενού. Τί ειναι αυτά;; Τί εννοείς σερβίρετε αρνάκι με τζατζίκι;; Γιατί βλέπω τη λέξη "σαγανάκι" στο μενού ένος εστιατορίου στο Περού; Τί είναι όλες αυτές οι δημιουργίες με ταϋλανδέζικο κάρυ;; Μαρκίζ σοκολάτας για επιδόρπιο;;;; Τα χάπια μου!!!! Φυσικά ρώτησα τη σερβιτόρα για όλα αυτά και εκεί δώθηε η εξήγηση. Η σεφ είναι ελληνίδα. Μια γυναίκα που έφυγε από την Ελλάδα κάποια στιγμή και μετακόμισε εδώ και προφανώς δημιούργησε το μενού αυτού του εστιατορίου! Ήθελα πολύ να τα πούμε λιγάκι, αλλά δυστυχώς ήταν στη Λίμα εκείνες τις μέρες....<br /><br />Καλά. Τότε... Ε... Θα αράξω και θα παραγγείλω άλλο ένα μαρκίζ σοκολάτας μαζί με τον καπουτσίνο μου! Έτσι μωρέ, για να μαζέψω ενέργεια για το αυριανό tour, όχι τίποτε άλλο!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/colors3.jpg" width="400" /><br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-1739147759644543018?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-2143684518555232362009-05-26T19:02:00.006-03:002009-05-29T23:41:02.147-03:00Λεωφορείο από Uyuni για Oruro που προσφέρει την εμπειρία του να βρίσκεσαι μέσα σε κουδουνίστρα μωρού: 11 δολάρια<br />Λεωφορείο από Oruro για La Paz που φέρνει 200 βόλτες: 2 δολάρια<br />Λεωφορείο από La Paz για Copacabana (όχι τη βραζιλιάνικη. Τη βολιβιανή) που περνάει και από τη λίμνη με προσωπική του βαρκούλα: 4 δολάρια<br />Διαμονή και φαγητό (πεστροφίτσα παρακαλω. Τί την έχουμε τη λίμνη δηλαδή; ) σε αυτό το ωραίο αλλά αδιάφορο χωριουδάκι: 8 δολάρια<br />Λεωφορείο (ναι, κι άλλο) από Copacabana για Puno, την περουβιανή "πρωτεύουσα" της λίμνης Τιτικάκα: 4 δολάρια<br />Το να γεμίζει το μάτι σου από το έντονο μπλε της μεγαλύτερης λίμνης σε αφόρητο υψόμετρο στον κόσμο: ανεκτίμητο!<br /><br />Τί ανεκτίμητο ρε;;; Ταλαιπωρήθηκα τρεις μέρες για να δω κάτι που από κάθε άποψη προσφέρει τις ίδιες εικόνες με τα ελληνικά νησιά; Πέραν της πλάκας, είμαι λιγάκι απογοητευμένος. Δεν ξέρω τί περίμενα, αλλά με ανοιχτό το στόμα δεν μπορώ να πω ότι έχω μείνει... Αύριο πάμε για διήμερο tour στη λίμνη και κάποια νησιά της. Για να δούμε τί θα δούμε...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/bolivia1.jpg" width="400" /><br />Το λεωφορείο μας που πλέει μακρυά...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/bolivia3.jpg" width="400" /><br />...και εμείς σε άλλα βαρκούλα να το κυνηγάμε.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/bolivia2.jpg" width="400" /><br />Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτό ήταν το ντους στο ξενοδοχείο! Ένα ζήτω για τους κανονισμούς υγείας και ασφάλειας.<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-214368451855523236?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-33898755744455702342009-05-24T14:45:00.002-03:002009-05-26T15:01:08.329-03:00Δεν χάσαμε χρόνο. Με το που φτάσαμε στην Tupiza αμέσως ψάξαμε και βρήκαμε ένα τουριστικό γραφείο που οργανώνει πολυήμερες εξορμήσεις στο Salar de Uyuni (Τί είναι αυτό; Να διαβάσετε παρακάτω τεμπέληδες!). Τα κανονίσαμε όλα λοιπον, ρίξαμε και έναν πλέον αναγκαίο ύπνο και την επόμενη μέρα νωρίς το πρωί είμασταν ήδη στο δρόμο.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyuniteam.jpg" width"400" /><br />Η ομάδα. Ο σκύλος είναι κομπάρσος.<br /><br />Εγώ, η Π., ένα ζευγάρι Καναδών, ο οδηγός μας ο Rafael και η Margarita η προσωπική μας μαγείρισα (ναι, καλά διαβάσατε. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για το φαγητό της. Ένα βράδυ κόντεψα να την παντρευτώ όταν μας έφερε μους σοκολάτα!), όλοι μαζί σε ένα τζιπάκι 4x4 το οποίο δείχνει να είναι σε αρκετά καλή κατάσταση, πήραμε τα βουνά. Και το εννοώ! Από την πρώτη στιγμή, το υψόμετρο στο οποίο βρισκόμασταν δεν έπεσε κάτω απο τα 3600 μέτρα! Η Βολιβία είναι μια απίστευτα ορεινή χώρα με, κατά κύριο λόγο, από πολύ χαμηλή έως ανύπαρκτη βλάστηση: κάνας θάμνος μέχρι τον αστράγαλο, άντε κάνας δίμετρος κάκτος... Από εκεί και πέρα, χώμα και πέτρες σε έκταση όσο επιτρέπουν τα βουνά να δούμε.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyuniontheroad.jpg" width"400" /><br />Στο δρόμο...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunimountains.jpg" width"400" /><br /><br />Πολλά χωριουδάκια στη μέση του πουθενά, σε υψόμετρα πάνω από τα 4000 μέτρα, οι κάτοικοι των οποίων κυμαίνονται απο 40 μέχρι 500. Άνθρωποι αποκομμένοι από τους πάντες και τα πάντα, που τρέφονται με τις καλλιέργειές τους (όταν το έδαφος το επιτρέπει), τα ζώα τους και τα προϊόντα αυτών. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunillama.jpg" width"400" /><br />Για κάποιο λόγο, το λάμα με κοίταγε πολύ σεξουαλικά...<br /><br />Σε ένα από αυτά μείναμε κι εμείς το πρώτο βράδυ, στο San Antonio de Lipez. Τα σπίτια όλων αυτών των χωριών είναι σχεδόν αποκλειστικά κατασκευασμένα με τούβλα φτιαγμένα από τους ίδιους με λάσπη και άχυρο. <br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunihouses.jpg" width"400" /><br /><br />Μετά από το πρώτο 24-ωρο, έχει αρχίσει να μας επηρεάζει το υψόμετρο: δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, η καρδιά χτυπάει σταθερά πιο γρήγορα και οι πονοκέφαλοι είναι πλέον μέρος του παιχνιδιού. Λένε ότι μετά το πρώτο διήμερο το ανθρώπινο σώμα προσαρμόζεται. Λένε...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunialtitude.jpg" width"400" /><br />4855 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunibasket.jpg" width"400" /><br />Εμείς δεν μπορούμε να ανασάνουμε και αυτά τα μούλικα παίζουν μπάσκετ!<br /><br />Η δεύτερη μέρα ξεκινάει επεισοδιακά. Σηκωθήκαμε στις 5.30 το πρωί για να πάμε να δούμε την ανατολή του ηλίου σε ένα ερειπωμένο χωριό εκεί κοντά, αλλά το αμάξι δεν μας έκανε τη χάρη. Δεν έπαιρνε μπροστά με τίποτα. Είχαν περάσει δύο ώρες, ο Rafael ακόμα πάλευε και το κρύο ήταν τόσο αφόρητο που δεν τολμούσαμε να βγούμε από τις κουβέρτες μας ούτε καν για να σβήσουμε το φως. Παπούτσια πετάγαμε στο διακόπτη μέχρι που ξεμείναμε από πυρομαχικά και τελικά το φως έμεινε αναμμένο. Λίγο αργότερα πάντως, η οδηγάρα μας το έκανε το θαύμα του και ξαναβγήκαμε στο δρόμο.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyuniice.jpg" width"400" /><br />Παγώσαμε ρεεεεε!<br /><br />Το υγρό στοιχείο ήταν αυτό που κυριάρχησε όλη μέρα. Από λίμνη σε λίμνη είμασταν, με ενδιάμεσες στάσεις σε θερμά λουτρά και γκάιζερς. Μετά από τις λίμνες Morejon και Kollpa που αν και εντυπωσιακές, δεν είχαν κάτι το τόσο μαγευτικό αρκετά για να σας πρήξω, φτάσαμε στους αστέρες της ημέρας.<br /><br />- Laguna Blanca: Το μωρό όλων των λιμνών με ανοιχτόχρωμα, γαλανά νερα. Θυμίζει όαση, μιας και εμφανίζεται φτάνοντας στην κορυφή μιας ανυφορικής διαδρομής μετά από πολλά χιλιόμετρα νεκρικού εδάφους διασχίζοντας την έρημο του Dali (Ω ναι, έχουμε και το καλλιτεχνικό μας στοιχείο εδώ. Αυτή η έρημος έχει κερδίσει το όνομα του ζωγράφου λόγω των ασυνήθιστων χρωματικών σχηματισμών των βουνών που την αγκαλιάζουν).<br /><br />- Laguna Verde: Η πιο εντυπωσιακή από όλες. Παρά το γεγονός ότι ξεκινάει μόλις ελάχιστα μέτρα από την όχθη της προηγουμένης, το τοπίο είναι μαγευτικό. Καταπράσινα νερά στους πρόποδες ενός ηφαιστείου, χάρη στο οποίο ο λόφος μπροστά από τη λίμνη είναι γεμάτος με τεράστιες, μαύρες, ηφαιστειακές πέτρες, προσφέροντας μια έντονη αντίθεση απέναντι στην εξωτικά πράσινη επιφάνειά της.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunilagunaverde.jpg" width"400" /><br /><br />- Laguna Colorada: Η κόκκινη, αχανής κατοικία 25 χιλιάδων φλαμίνγκο. Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης έχει ένα έντονο κόκκινο χρώμα χάρη στην κόκκινη άλγη με την οποία τρέφονται όλα τα φλαμίνγκο. Ήταν ένα πραγματικά πανέμορφο θέαμα, φτάνοντας στη λίμνη κατά το σούρουπο, να βλέπουμε δεκάδες φλαμίνγκο να πετάνε μόλις εκατοστά από τα πορφυρά νερά και να χάνονται στον ορίζοντα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunilagunacolorada.jpg" width"400" /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunilagunacolorada2.jpg" width"400" /><br /><br />Μέρα τρίτη και το κρύο δεν παλεύεται! Κοιμηθήκαμε ο καθένας με επτά κουβέρτες από πάνω μας και οποιοσδήποτε λόγος εξόδου από αυτή τη θαλπωρή μας φάνταζε τιμωρία. Το πρωί ήταν απλά μαρτυρικό. Παρά τη μεταμφίεσή μας που θύμιζε κρεμμύδι (δύο παντελόνια, δύο ζευγάρια κάλτσες, τρεις ζακέτες, γάντια, κουκούλα, σκούφο) και τον καφέ στα χέρια, το κρύο την κέρδιζε αυτή τη μάχη. Ξυλιασμένα δάχτυλα, πάγος στο μούσι και τα δόντια να παίζουν μουσική. Να φορέσουμε άλλα ρούχα δεν είχαμε και να τρέξουμε δεν μπορούσαμε, μιας και στα 4600 μέτρα οι αντοχές μας ούτε μέχρι το μπάνιο δεν μας βγάζανε. Το τελικό χτύπημα ήρθε όταν ο Rafael μας είπε ότι η θερμοκρασία πριν μόλις μισή ώρα ήταν -20 με -25 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Και μόνο με αυτή τη γνώση, το κρύο ξαφνικά έγινε πιο διαπεραστικό...<br /><br />Πέραν της πρωινής ψυχρολουσίας, η μέρα δεν είχε κάτι το συνταρακτικό. Με όλα όσα είχαμε δει μέχρι εκείνο το σημείο και το Salar (είπαμε, θα σας εξηγήσω πιο μετά τί είναι) να μας περιμένει την επόμενη μέρα, οι έρημοι και οι λιμνούλες που ακολούθησαν μας άφησαν σχετικά αδιάφορους.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyuniparking.jpg" width"400" /><br />Αν μη τι άλλο, ευτυχώς μας δείχνουν πού μπορούμε να παρκάρουμε.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunilake.jpg" width"400" /><br /><br />Το πλέον αξιοσημείωτο στοιχείο της ημέρας όμως, για διάφορους λόγους, είναι ο τόπος διαμονής μας το βράδυ. Είναι μια πανσιόν, η οποία ούσα κατασκευασμένη μόλις έξω απο το Salar, είναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από αλάτι (πρώτο στοιχείο). Τα κρεβάτια, οι πάγκοι, οι τοίχοι, η διακόσμηση είναι όλα αλάτινα! Πέραν αυτού όμως, το καλύτερο απ'όλα, υπάρχει ντους με ζεστό νερο! Επιτέλους είχαμε την δυνατότητα να ξεπλυθούμε από τα κιλά χώματος που είχε αποροφήσει το σώμα μας. Πραγματικά, έχει άλλη αίγλη το να κάθεσαι σε αλάτινες καρέκλες γύρω από ένα αλάτινο τραπέζι, μυρίζοντας σαπούνι αντί για 60 ώρες περιπέτειας.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunisaltyhotel.jpg" width"400" /><br />Ένα αλατισμένο σαλόνι...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunisaltyhotel2.jpg" width"400" /><br />...και μια αλατισμένη κρεβατοκάμαρα.<br /><br />Μέρα τέταρτη και τελευταία και χαλάλι το εγερτήριο στις 6 το πρωί. Φεύγουμε σούμπιτοι για το Salar. Τί είναι λοιπόν αυτό το περιβόητο Salar; Φανταστείτε μια επίπεδη έκταση 12 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων απαρτισμένη μόνο από αλάτι. Αλάτι μέχρι εκεί που φτανει το μάτι και μάλιστα σε βάθος ακόμα και 50 μέτρων. Το Salar de Uyuni είναι μια γιγαντιαία πηγή άλατος που βρίσκεται έξω από το ομώνυμο χωριό. Σε αυτό το χώρο βρισκόταν κάποτε μια λίμνη με αλατόνερο, που κάποια στιγμη στέγνωσε και άφησε πίσω της εκατομμύρια τόνους αλάτι. Οι εταιρίες που το εκμεταλεύονται έχουν υπαλλήλους που φτυαρίζουν 20.000 τόνους αλάτι ετησίως! Με άλλα λόγια και για να το πούμε και πιο απλά. άσπρισε το μάτι μας! Στη μέση αυτής της έκτασης υπάρχει και το λεγόμενο νησί του ψαριού (isla de pescado), το οποίο δεν προσφέρει πολλά περισσότερα από αυθονία σε κάκτους και θέα!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunisalar.jpg" width"400" /><br />Περιμένοντας...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunisalar1.jpg" width"400" /><br />Ο ήλιος ανατέλλει πάνω από την απέραντη έκταση αλατιού<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunisalar2.jpg" width"400" /><br />Η θέα από το "ψαρονήσι".<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/uyunichoochooshoe2.jpg" width"400" /><br />The choo-choo shoe!! (Για όσους καταλαβαίνουν...)<br /><br />Φεύγοντας από εκεί, δεν είχαμε και πολλά ακόμα να δούμε. Και τί άλλο να θέλαμε δηλαδή μετά από τέσσερις γεμάτες μέρες; Προς το μεσημεράκι ο Rafael και η Margarita μας αφήσανε στο Uyuni, απ'όπου θα συνεχίζαμε την πορεία μας...<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-3389875574445570234?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-19916679393574917032009-05-20T15:46:00.000-03:002009-05-24T16:01:50.257-03:00Η άφιξη μου στο Buenos Aires και η σύντομη παραμονή μου καταφέρανε να μου δώσουνε άλλη μια αφορμή να πιστεύω ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο.<br /><br />Κυριακή μεσημεράκι και είμαι ήδη στο σπίτι της ακόμα κοιμισμένης L. Η ιδέα ήταν να κάτσω εδώ μία μέρα και να φύγω τη Δευτέρα το πρωί με τρένο για Tucuman. Η L. καταφέρνει να με πείσει να μην πάρω αυτό το τρένο, οπότε λέω να κάτσω άλλη μια μέρα. Στο μεταξύ, 2-3 άτομα που πήραν χαμπάρι στη ζούλα (δεν το είχα πει σε κανέναν ότι θα ήμουν εδώ) ότι είχα γυρίσει προσπαθούσαν να με πείσουν να κάτσω μέχρι το σαββατοκύριακο και να πάω Rosario μαζί τους. Δεν το έβλεπα πιθανό, μιας και είχα ανάγκη να είμαι στο δρόμο και όχι να κόβω βόλτες στα ίδια μέρη πάλι. Το κεφάλαιο Buenos Aires έχει κλείσει για μένα προς το παρόν και γι' αυτό δεν ένιωθα άνετα να κάθομαι εκεί άπραγος.<br /><br />Δευτέρα πρωί αγόρασα το εισητήριό μου για La Quiaca, το σύνορο Αργεντινής - Βολιβίας και μετά από διάφορες δουλίτσες, συναντήθηκα με την Π. για μια μπυρίτσα.<br /><br />- Χα χα χου χου, πάω Βολιβία<br />- Χα χα χου χου, ψήνομαι να έρθω κι εγώ<br />- Χα χα χου χου, Έλα<br />- Θα έρθω (κοπήκαν τα χα και χου)<br />- Δεν σε πιστεύω<br /><br />Το επόμενο πρωί έμεινα άναυδος όταν την είδα να μπαίνει στο λεωφορείο! Προφανώς έχω να κάνω με ένα τρελοκομείο.<br /><br />Μετά λοιπόν από μια διαδρομή 29 ωρών με το λεωφορείο (βλέποντας ταινίες του Steven Seagal στα ισπανικά), δύο νέες σφραγίδες στο διαβατήριο και μια γερή τρεχάλα μέχρι το σταθμό, έχω καταλήξει άνετος στο τρένο από Villazon για Tupiza με συνταξιδιώτρια την Π. Καλωσήρθαμε στη Βολιβία. Το μεγάλο ταξίδι μόλις τώρα αρχίζει...<br /><br />Μ.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/bolivia.jpg" width="400" /><br />Athlia h foto, alla h monadikh apodeiksh eisodou sth Volivia pou exw pros to paron, logw eleipsews texnologias... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-1991667939357491703?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-87376915175627026432009-05-16T22:10:00.000-03:002009-05-18T10:18:51.462-03:00Μαδρίτη λοιπόν. Είναι η δεύτερη φορά που έρχομαι εδώ. Την πρώτη φορά είχα έρθει για να δω τη Μ. και είχα κάτσει 10 ώρες. Αυτή τη φορά έρχομαι για να δω τη L., αλλά θα κάτσω περισσότερο: 30 ώρες! Την έχω χορτάσει τη Μαδρίτη, δεν μπορώ να πω...<br /><br />Εκτός από την ευχαρίστηση του να δω πάλι μια φίλη που έχω να δω πολύ καιρό, θα έλεγα ότι τα αξιοσημείωτα στοιχεία της πόλης που έζησα ήταν δύο. Καταρχας το γιγαντιαίο πάρκο που έχουν στην καρδιά της πόλης, Parque de Retiro λέγεται αν θυμάμαι καλά, είναι ένας ανεκτίμητος πνεύμονας για την ισπανική πρωτεύουσα. Αμέτρητα στρέμματα γης με δέντρα, γρασσίδι, λίμνες, συντριβάνια και διαδρόμους, όλα διαθέσιμα για να περνάει ο κόσμος τις ώρες του με όποιο τρόπο προτιμάει. Πληθώρα πατινιών να τσουλάνε, μουσικών να παίζουν, αθλητών να τρέχουν, ζογγλέρ να εξασκούνται και μικρών παιδιών να πρήζουν γονείς και περαστικούς βρίσκονται εκεί σε καθημερινή βάση. Κατ' εμέ, ένας φανταστικός χόρος που μακάρι να είχαν όλες οι πόλεις του κόσμου.<br /><br />Αυτό είναι βέβαια για το πρωί. Το βράδυ, κάτι δεν πρέπει να φας και να πιεις; τάπας και μπύρα συγκεκριμένα, και με πήγαν η L. και ο F. στο ιδανικό μέρος. Ένα ξακουστό μπαράκι (φαίνεται από τον αριθμό όχι μόνο τουριστών αλλά και ντόπιων κάθε βράδυ) όπου με κάθε τρία ποτήρια μπύρα σου δίνουν δύο πιατάρες τάπας. Και όλα αυτά για πέντε ευρώ. Περνάς τα βράδυα σου εκεί ή δεν τα περνάς; Εγώ προσωπικά αν είχα κι άλλο βράδυ διαθέσιμο, θα πέρναγα άλλη μια βόλτα. Το κακό είναι βέβαια ότι μαζεύει τα χειρότερα από την κάθε κατηγορία. Οι περισσότεροι τουρίστες που πάνε εκεί είναι από αυτούς που επιδιώκουν να γίνουν τύφλα και κάνουν καραγκιοζιλίκια (αντί για αυτούς που επιδιώκουν να κάνουν καραγκιοζιλίκια και γίνονται τύφλα - με αυτούς δεν έχουμε πρόβλημα). Όσο για τους ντόπιους πολλοί πάνε εκεί λόγω της συρροής δειγμάτων της πρώτης κατηγορίας, επιχειρώντας την εύρεση εύκολης σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Αμφότερα τα γκρουπάκια μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα ενοχλητικά, αλλά εμείς κάναμε το κέφι μας και περάσαμε (και φάγαμε) λουκούμι.<br /><br />Σάββατο βράδυ τώρα πλέον και περπατάω να μπω στο αεροπλάνο που θα με γυρίσει στη λατινική ήπειρο (όχι, αυτή τη φορά τα κατάφερα και ήρθα στην ώρα μου). Με έχει πιάσει μια περίεργη θλίψη... Δεν ξέρω αν είναι επειδή ξαναφεύγω (από όπου κι αν είναι αυτό), αν έιναι επειδή δεν ξέρω πού πάω, επειδή πάλι συναναστράφηκα με κόσμο που θα μου λείψει πολύ ή απλά επείδη είμαι λίγο κουρασμένος. Όπως και να 'χει, έχω πολύύύύ δρόμο μπροστά μου που μου επιφυλάσει αμέτρητες χαρές και ισάριθμες εκπλήξεις (ευχάριστες και δυσάρεστες προφανώς). Είμαι δεν είμαι έτοιμος, έγω πάω! Θα έρθετε; :)<br /><br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/madrid1.jpg" /><br />Με την L.<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-8737691517562702643?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-65970313093119395272009-05-15T13:07:00.001-03:002009-05-17T19:18:07.802-03:00Έχοντας λοιπόν ρίξει ένα γερό τρέξιμο για να προλάβω το αεροπλάνο, φτάνω με τα πολλά στη Βαρκελώνη, όπου θα μείνω δύο μέρες. Έχω ξανάρθει στην εντυπωσιακή αυτή πόλη και της έχω μεγάλη αδυναμία. Αυτή τη φορά όμως θα μένω λίγο πιο έξω από το κέντρο της, σε ένα μικρό χωριό που λέγεται Santpedor. Ο λόγος της επίσκεψής μου; Να δω τη φίλη μου τη G., την οποία είχα γνωρίσει πριν από δύο χρόνια στη Μονγκολία και έχω να τη δω από τότε, οπότε είναι ευκαιρία.<br /><br />Στο κέντρο της Βαρκελώνης συναντήθηκα με τον άντρα της τον D. και μετά από μια κοιμισμένη διαδρομή με το λεωφορείο, είχαμε φτάσει στο Santpedor όπου μας περίμενε η G. Σε όλη την περιοχή γινόταν χαμός εκείνο το βράδυ, διότι η Βαρκελώνη έπαιζε στον τελίκο ποδοσφαίρου για να κερδίσει... κάτι... (Η επαφή μου με το ποδόσφαιρο είναι όμοια με αυτήν ενός χορτοφάγου με το ζαμπόν: ξέρει ότι υπάρχει, αλλά χέστηκε.) Πήγαμε εμείς σε ένα μπαράκι (το μοναδικό του χωριού) να πιούμε μια μπύρα και να τα πούμε. Ήταν πραγματικά πολύ ωραίο που ξανασυναντηθήκαμε. Είχαμε τόσα πολλά να πούμε και είχαμε αλλάξει τόσο πολύ και οι δύο που μιλούσαμε για ώρες και ώρες και συνεχίζαμε ακάθεκτοι. Το επόμενο βράδυ μάλιστα πήγαμε για φαΐ και με ένα άλλο παλικάρι, τον C., ο οποίος ήταν επίσης στη Μονγκολία. Τώρα πλεόν εγώ μιλάω και ισπανικά, οπότε μπορούσαμε να τα πούμε και σε άλλο επίπεδο.<br /><br />Όσο η G. ήταν στη δουλειά, οπότε δεν το ρίχναμε στη λογοδιάρροια, κυκλοφόρησα κάμποσο στο χωριό για να δω περί τίνος πρόκειται. Ένα από τα πρώτα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση ήταν η έλλειψη κόσμου. Το μέρος ήταν απλά νεκρό. Πήγαινα από δρόμο σε δρόμο και δεν έβρισκα ψυχή. Κάποια στιγμή ρώτησα μια κοπέλα γιατί παίζει τόση νέκρα και μου είπε: "Είναι χωριό εδώ. Η σιέστα είναι ιερή". Πραγματικά, κοίταξα την ώρα και ήταν 4 το απόγευμα. Όπως και στα περισσότερα μέρη της Αργεντινής, τα πάντα νεκρώνουν από τις 1.00 μέχρι τις 5.00.<br /><br />Κατά τ'άλλα, το χωριό όσο πήγαινε με κέρδιζε ακόμα περισσότερο. Αρχικά με την ηρεμία του, μετά με τα πανέμορφα, στενά, πετρόστρωτα σοκάκια του και στο τέλος με το πόσο αναρχική είναι η αρχιτεκτονική του. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Κάθε μπαλκόνι και πρόσοψη κτιρίου ήταν εντελώς διαφορετική από του διπλανού κτιρίου. Δεν μιλάμε για γειτονικές περιοχές! Δεν μιλάμε για διπλανά οικοδομικά τετράγωνα. Μιλάμε για μια κατάσταση όπου από γωνία σε γωνία θα συναντούσα 3-4 διαφορετικές εκφράσεις των αρχιτεκτονικών φαντασιώσεων του καθενός! Είναι ένα χωριό 7000 κατοίκων και δίνει την εντύπωση ότι ο κάθε κάτοικος έχει πει "Δικό μου είναι το σπίτι, όπως θέλω θα το κάνω και δεν δίνω δεκάρα για το τί θα πείτε εσείς."! Δεν λέω, καλά κάνουν, αλλά όντας μια συμπεριφορά που σε γενικότερες γραμμές δεν συναντάμε στις συντηρητικές κοινωνίες του σήμερα (πόσο μάλλον σε ένα πάρα πολύ παραδοσιακό καταλανικό χωριό πολλοί κάτοικοι του οποίου ούτε ισπανικά δεν μιλάνε), εμένα προσωπικά με έχει αφήσει άφωνο. Προσόψεις ξύλινες, πέτρινες, τούβλινες, τσιμεντένιες, με χρώματα, με αλουμίνιο και τζάμι, με κεραμεικά πλακάκια, με επίχρυσες διακοσμήσεις, με σοβα όλων των χρωμάτων αλλά πάνω απ'όλα, με μεγάλη έλλειψη συνοχής!! Ένα χωριό παντελώς διαφορετικό απ' τ'άλλα όπου ευχαρίστως θα έμενα μερικές μέρες ακόμα αν είχα χρόνο για να ανακαλύψω και τις άλλες πτυχές του.<br /><br />Το πρωί της Παρασκευής έφυγα νωρίς νωρίς για να πάρω το αεροπλάνο για Μαδρίτη. Περιττό να σας πω ότι ΚΑΙ για αυτή την πτήση έφτασα τρέχοντας. Έχει καταντήσει αηδία αυτή η υπόθεση...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/santpedor1.jpg" width="400" /><br />Με την G. και τον D.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/santpedor6.jpg" width="400" /><br />Τα δρομάκια Santpedor...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/santpedor4.jpg" width="400" /><br />Πλακόστρωτοι πεζόδρομοι.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/santpedor7.jpg" width="400" /><br />Και η κεντρική πλατεία του χωριού.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/santpedor3.jpg" width="400" /><br />Η δημιουργικότητα αρχίζει.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/santpedor5.jpg" width="400" /><br />Αρχιτεκτονικές φαντασιώσεις...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/santpedor2.jpg" width="400" /><br />...που δεν έχουν καμία σχέση με τις διπλανές.<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-6597031309311939527?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-52026609304040961622009-05-13T16:26:00.000-03:002009-05-14T10:32:05.332-03:00Η ώρα είναι σχεδόν 16.00 μιας ηλιόλουστης Τετάρτης και ίσα ίσα που πρόλαβα την πτήση μου από Αθήνα για Βαρκελώνη. Πώς λέμε "τελευταία στιγμή"; Ε, αυτό ήταν δύο στιγμές μετά. Για να καταλάβετε, όταν μπήκα στο αεροδρόμιο και ούτε καν προς τα check-in δεν είχα αρχίσει να τρέχω, οι πίνακες ανακοινώσεων ήδη είχαν κάνει την τελευταία κλήση για επιβίβαση! Μου κάνει εντύπωση που με αφήσαν να μπω.<br /><br />Τέλειωσαν λοιπόν οι μέρες μου στην Ελλάδα και αυτή τη φορά. Παρόλο που κατάφερα να κάνω κάτι που ούτε το φανταζόμουν σε αυτό το λίγο χρόνο που είχα, ήταν τέσσερις αρκετά κουραστικές βδομάδες και στην ουσία, η μοναδική μου ξένοιαστη μέρα ήταν η Τρίτη αμέσως μετά τα εγκαίνια. Η μέρα της συναυλίας των Depeche Mode δηλαδή και λίγες ώρες πριν φύγω από τη χώρα. Τρελή ανυπομονησία για αυτή τη συναυλία, μιας και ήταν και ένας από τους λόγους για τους οποίους ήρθα Ελλάδα αυτές τις μέρες.<br /><br />Είμασταν 4 στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στο χώρο της συναυλίας: η Δανάη που ήρθε από Γιάννενα, ο Αλέξανδρος, η Paulina που επίσης είχε έρθει για τη συναυλία και εγώ. Μακρύς ο δρόμος μέχρι τη Μαλακάσα για να φτάσουμε στο Terravibe και προφανώς χρειάστηκε να παρκάρουμε 4 χιλιόμετρα μακρυά, διότι αλλιώς μετά δεν βγαίνεις ουτε τα ξημερώματα. Μιλάμε για χιλιάδες αυτοκίνητα. Εμάς βέβαια, δεν μας νοιάζει καθόλου. Διασχίσαμε τον Ατλαντικό για να έρθουμε. Το που θα παρκάρουμε θα μας πειράξει;<br /><br />Χιλιάδες άνθρωποι να περιφέρονται στο γρασίδι του συναυλιακού χώρου μπροστά από τη σκηνή όπου θα βγαίναν οι Depeche Mode μετά από τους Motor και τους Purresense. Όπως ήταν κανονισμένο, βγήκαν τα δύο πρώτα συγκροτήματα για να προετοιμάσουν το κοινό και να μας ξυπνήσουν λίγο. Και μετά περιμένουμε το μεγάλο όνομα της βραδυάς. Αργούνε όμως... 21.30 και ακόμα να βγούνε. Ο εκνευρισμός αρχίζει να γίνεται αισθητός και εκφράζεται είτε με φωνές και χειροκροτήματα, είτε με εξύβριση. Άλλοι απλά περιμένουνε υπομονετικά.<br /><br />Και ξαφνικά, συνέβη. Η μουσική σταματάει και δύο άτομα που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ μας βγαίνουν στη σκηνή για να μας ανακοινώσουν τί; Ναι, καλά το μαντέψατε! Ότι η συναυλία αναβάλεται! Ο Dave είναι άρρωστος σου λέει! Ήθελε πολύ να κάνει το show και παρόλο που πήγε μέχρι εκεί, ο γιατρός τον συμβούλεψε τελευταία στιγμή να αποσυρθεί σου λέει! Τον πήγαν στο νοσοκομείο, αλλά ίσως να γίνει η συναυλία άυριο σου λέει! Παρακαλούμε φύγετε σταδιακά σου λέει!<br /><br />Αν τα πλήθη ήταν εκνευρισμένα πριν, τώρα χάσανε τη μπάλα! Ο κόσμος πέταγε μπουκάλια, σπάγανε τις οθόνες, βρίζανε, γιουχάρανε και τσακωνόντουσαν! Προφανώς κανείς δεν τους πίστεψε! Ειλικρινά, περιμένουν να πιστέψουμε ότι μόλις στισ 21.30 αποφασίστηκε ότι δεν ήταν να θέση να βγει στη σκηνή; Οπότε όλοι ξοδέψαν τα λεφτά τους για να αγοράσουν εισητήρια, νερό, φαγητό και να μεταφερθούν μέχρι εκεί για τί; Για τίποτα! Και καλά ο κόσμος που ήρθε από Αθήνα. Άλλοι έιχαν έρθει από διάφορα μέρη της επαρχίας ή ακόμα και από το εξωτερικό (Αργεντινή ας πουμε!!)! Τόσος εκνευρισμός μόνο και μόνο επειδή κάποιοι δεν είναι αρκετά υπεύθυνοι για να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Με αυτό εννοούμε, ανάλογα με το σενάριο, είτε τον καλλιτέχνη ο οποίος μαστούρωσε τόσο πολύ που δεν μπορούσε πλέον ούτε τα πόδια του να πάρει, είτε του διοργανωτές οι οποίοι ήδη ήξεραν από πολύ πιο πριν ότι ο Dave Gahan δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί, αλλά προτιμήσανε να μην πούνε τίποτα μέχτι την τελευταία στιγμή ώστε να τσεπώσουν όσο περισσότερα λεφτά μπορούνε από εισητήρια, φαγητά, ποτά και διαφημίσεις.<br /><br />Μια τεράστια απογοήτευση, ειδικά λαμβάνοντας υπόψιν ότι κυρίως για αυτή τη συναυλία είχα κανονίσει να έρθω στην Ελλάδα αυτές τις συγκεκριμένες ημερομηνίες και δεν είχα μετά άλλη επιλογή από το να φύγω την επόμενη μέρα, όπως ήταν ήδη κανονισμένο. Με τα παιδιά προφανώς φροντίσαμε και βρήκαμε τρόπους να διασκεδάσουμε το υπόλοιπο της βραδυάς, αλλά αυτό ήταν κάτι που χάσαμε και δεν μπορούμε να ανακτήσουμε. Τέλως πάντων... Το ταξίδι συνεχίζεται... Σε ισπανικό έδαφος για τις επόμενες μέρες.<br /><br />Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-5202660930404096162?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-12048932874340856952009-05-12T09:32:00.001-03:002009-05-18T10:24:41.152-03:00Οι μέρες μου στην Ελλάδα έχουν σχεδόν τελειώσει και η αλήθεια είναι ότι ούτε καν το συνειδητοποίησα ότι ήμουν εδώ. Δεν λέω βέβαια, οι πρώτες μέρες ήταν γεμάτες με κέφι και καλό φαγητό, περνώντας το σαββατοκύριακο του Πάσχα στο σπίτι του Στέλιου στην Αμάρυνθο. Ήταν ακριβώς όπως το φανταζόμουν, με καλούς φίλους, πολλές καινούριες γνωριμίες, τρομακτικές ποσότητες φαγητού και αρκετά γέλια να μας κρατήσουν μέχρι τα Χριστούγεννα.<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/easterpeople.jpg" width="300"/><br />Δεν σηκωθήκαμε και πολύ από το τραπέζι...<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/easterfood.jpg" width="300" /><br />Απίστευτη γλύκα το φαγητο!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/easterstelios.jpg" width="300" /><br />Στέλιος, ο co-organiser! :p<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/eastersea.jpg" width="300" /><br />Να μην τη ρίξουμε και μια βουτιά; :)<br /><br /><br />Στις 25 μέρες που θα πέρναγα πίσω στη χώρα μου, είχα συγκεκριμένα πράγματα που ήθελα να κάνω. Παρ' όλ' αυτά, οι προτεραιότητές μου υπέστησαν μια αναπάντεχη ανακατωσούρα όταν στάθηκα απίστευτα τυχερός και μου προσφέρθηκε η δυνατότητα να στήσω μια έκθεση φωτογραφίας και να προλάβω μάλιστα και να κάνω τη βραδυά των εγκαινίων πριν φύγω από τη χώρα. Όχι μόνο εγώ, αλλά και δύο φίλοι μου που με φέρανε σε επαφή με διάφορους χώρους επιχειρώντας κάτι τέτοιο, μείναμε άφωνοι όταν η ιδιοκτήτρια ενός πολύ ποιοτικού χώρου μας είπε ότι ευχαρίστως θα δεχόταν να γίνει εκεί η έκθεσή μου και μάλιστα με εγκαίνια στις 11 Μαΐου.<br /><br />Δεν χρειάζεται καν να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου για αυτή την είδηση, αλλά είχα στη διάθεσή μου μονάχα δύο εβδομάδες για να κάνω όλες τις απαραίτητες κινήσεις. Αυτό περιελάμβανε να διαλέξω τις φωτογραφίες, να παραγγείλω τα υλικά, να εκτυπώσω, να προετοιμάσω και να κατασκευάσω τα εκθέματα, να βρω ζωντανή μουσική για τη βραδυά των εγκαινίων, να προσλάβω ένα DJ και χορευτές για το show, να προετοιμάσω τον χώρο αυτό καθ' αυτό, να σχεδιάσω τα flyers, να εκτυπώσω μερικές εκατοντάδες πόστερ και flyer και να τα μοιράσω σε όλη την πόλη, να συντάξω ένα δελτίο τύπου και να το στείλω σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και διάφορες άλλες μικροδουλειές... Προφανώς μιλάμε για τεράστιο όγκο δουλειάς, αλλά χάρη στην ανεκτίμητη βοήθεια κάποιων ανθρώπων (κυρίως θα αναφερθώ στο Βασίλη, την Κάρμεν και την Κυβέλη που κάνανε καταπληκτική δουλειά και ρίξανε πολύ τρέξιμο) τα καταφέραμε και είμασταν πλήρως έτοιμοι εγκαίρως. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου παιδιά. Δεν θα τα είχα καταφέρει χωρίς εσάς!<br /><br /><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/flyersmall.jpg" width="300" /><br /><br />Η βραδυά των εγκαινίων είχε μεγάλη επιτυχία! Πολύς κόσμος, πολλές καλές κριτικές για τις φωτογραφίες και την παρουσίαση, η μουσική χάρη στην πανέμορφη DJ μας Claudia Matola ήταν καταπληκτική, οι χοροί μαγευτικοί, όλοι περάσανε πολύ καλά και δεχόμουν τα καλύτερα σχόλια από τον κόσμο καθώς έφευγε. Για να μην αναφέρω για το μόνιμο χαμόγελο που είχα στο πρόσωπό μου. Σε γενικές γραμμές, είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος με την εξέλιξη της βραδυάς και πιστεύω ότι κάτι κάλο θα βγει από αυτό.<br /><br />Και τώρα... Δεν μένει και πολύ... Φεύγω αύριο. Αλλά πριν φύγω... Depeche Mode Live!<br /><br />M.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-1204893287434085695?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-325976050822136742009-04-16T05:01:00.005-03:002009-04-16T05:34:35.919-03:00Πώς μπορεί το ταξίδι ενός ανθρώπου από Αργεντινή μέχρι Γαλλία να διαρκέσει 48 ώρες?<br />Απλό. Παίρνοντας ένα αεροπλάνο από Buenos Aires για Sao Paolo, άλλο από Sao Paolo για Μαδρίτη, περιμένοντας 4 ώρες εκεί στο αεροδρόμιο, παίρνοντας πάλι αεροπλάνο μέχρι Βαρκελώνη, περνόντας 7 ωρίτσες κυκλοφορώντας στην ηλεκτρική αυτή πόλη μέχρι λίγο μετά τα μεσάνυχτα που αναχωρεί το λεωφορείο για Perpignan, παγώνοντας στο κρύο κρυμμένος πίσω από κάτι τραπέζια μέχρι τα ξημερώματα που ανοίγει ο σταθμός και ανεβαίνοντας στο τρένο το οποίο τελικά με σχεδόν 3 ώρες καθυστέρηση θα φτάσει στη Limoges! [ανάσα]<br />Οκ, δεν παραπονιέμαι. Είχε την πλάκα του και εξάλλου, για τέτοιες παλαβομάρες ταξιδεύω! Εκεί πλέον, στο ερημικό χωριουδάκι της Glanges όπου μένει η μητέρα μου, (ένα μέρος στο οποίο μετά τις 9 το βράδυ υπάρχει αρκετή ησυχία για να ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου) περάσαμε ένα διήμερο με την Ε. γεμάτο, όπως πάντα, καραγκιοζιλίκια και ατελείωτες συζητήσεις που καταλήγουν είτε σε αγκαλιά είτε σε υστερικό γέλιο.<br />Όσο για τη μάνα μου, έδωσε ρεσιτάλ μαγειρικής. Πόσο καιρό είχα να φάω τόσο καιρό και τόσο καλά! Ναι, πάντα είχα τη μαγειρική του Roberto, του Brian, τη δική μου, της Sacha, της Joana ενάντια στην ανία της αργεντίνικης κουζίνας, αλλά αδερφάκι μου, είχα ξεχάσει πόσο καλά μαγειρεύει η μάνα μου! Γεια στα χέρια σου ρε μάνα! Από το γιο σου πήρες φαίνεται...<br /><br />Με το στομάχι γεμάτο λοιπόν και τις μπαταρίες επαναφορτισμένες, μετά από ένα πενθήμερο στη γραφική Glanges, ξαναζαλώνομαι και συνεχίζω την πορεία μου. Μετά από μερικά τρένα, λεωφορεία και αεροπλάνα ακόμα, αύριο θα βρίσκομαι στην Αθήνα...<br /><br />M.<table><tr><br /><td><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/perpignan.jpg" width="300" /><br/>Κωλόκρυο...</td></tr><br /><tr><td><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/eliza.jpg" width="300"/><br/>Με την Ε. λίγο έξω από τη Glanges</td></tr><br /><tr><td><img src="http://i537.photobucket.com/albums/ff336/capoeiristagr/momngeoff.jpg" width="300"/><br/>Η μάνα μου και ο Geoff</td></tr></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-32597605082213674?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-30339992111566888192009-04-10T15:26:00.000-03:002009-04-11T08:35:04.286-03:00Τόσες αναμνήσεις, τόσες εικόνες... πόσοι άνθρωποι, στιγμές, χρώματα και αρώματα τις απαρτίζουν. Και άπραγος να έμενα όλο αυτό τον καιρο, δεν θα είχα μπορέσει να αποφύγω αυτή την επιρροή. 17 μήνες στο Buenos Aires, στην Αργεντίνικη πρωτεύουσα που ποτέ δεν κοιμάται⁽¹⁾, δεν είναι και λίγο.<br /><br />Έφτασα εδώ το Νοέμβρη του 2007 και η πόλη με περίμενε με το γκάζι πατημένο. Ήξερα από την πρώτη φορά που την είχα επισκευθεί ότι οι ρυθμοί δεν είναι ήρεμοι και αναρωτιόμουν αν θα την παλέψω ή όχι. Ο κόσμος εδώ ξενυχτάει με τρέλα μέχρι τα ξημερώματα και στα καπάκια πάνε όλοι για δουλειά. Και τελικά, όλα γίνανε τόσο γρήγορα που ούτε που κατάλαβα για πότε είχα υιοθετήσει κι εγώ σε αυτό τον τρόπο ζωής. Απλά αφέθηκα στο κύμα και απολάμβανα τη δύναμη και τη δροσιά του. Ακούγονται πολλές απόψεις για τους Αργεντίνους. Η πλευρά που είδα και επέλεξα να ζήσω εγώ χαρακτηρίζεται από ατελείωτη δημιουργικότητα, καλπάζουσα φαντασία, κέφι καθημερινά και όρεξη για τη ζωή και για όλα όσα έχει να προσφέρει. Περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, είναι οι άνθρωποι που σε κερδίζουν εδώ και αιχμαλωτίζουν την καρδιά σου.<br /><br />Αυτή τη στιγμή όμως, παρόλη την ομορφιά που βλέπω σε αυτή την πόλη και την ευτυχία που νιώθω σκεπτόμενος τον καιρό που πέρασα εδώ, πήρα την απόφαση να πλεύσω προς νέους ορίζοντες. Θα μου λείψει αφάνταστα η porteña⁽²⁾ ζωή μου, αλλά μετά από διάφορα σημάδια που μπήκανε κατά καιρούς στο δρόμο μου, αποφάσισα να ακολουθήσω αυτό το μισοσχεδιασμένο μονοπάτι που νομίζω ότι διακρίνω. Δεν ξέρω που θα με βγάλει, αλλά αναμφισβήτητα έχει πολλά να μου προσφέρει, όπως και όλα τα προηγούμενα, μισοκρυμμένα στην ομίχλη μονοπάτια που ακολούθησα κατά καιρούς στη ζωή μου. Ξέρω ότι έχω πολλά νέα στοιχεία να συλλέξω, πολλά νέα μέρη να θαυμάσω, πολλούς καταπληκτικούς ανθρώπους να γνωρίσω και όλα αυτά θα τα αφήσω να με αλλάξουν ριζικά και να με διαμορφώσουν. Ξέρω ότι όλα θα πάνε κάλα και δεν μπορώ να σβήσω αυτό το χαμόγελο από το πρόσωπό μου. Αυτή είναι η φύση μου. Αυτό είναι που με κάνει ευτυχισμένο.<br /><br />Το Buenos Aires με έκανε αυτό που είμαι. Με δίδαξε πολλά πράγματα, μου έδειξε πολλές από τις δυνατότητές μου που ούτε είχα καταλάβει ότι έχω, με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Και αυτό κατά κύριο λόγο το χρωστάω σε όλα τα υπέροχα πλάσματα⁽³⁾ που κάνανε τη ζωή μου εδώ πιο όμορφη από ποτέ. Καθισμένος λοιπόν στο αεροδρόμιο, περιμένοντας την πτήση μου, σηκώνω την κούπα του καφέ μου και καθώς ένα δάκρυ είναι έτοιμο να κυλήσει στο πρόσωπό μου, πίνω στην υγειά σας και στην υγειά αυτής της μαγικής πόλης. Θα μου λείψετε.<br /><br />Επόμενη σταση... Limoges, Γαλλία.<br /><br />Μ.<br /><br /><br />(1) Ναι, αυτή τη φράση την έχουμε ακούσει για πολλές πόλεις: Λονδίνο, Παρίσι, Αθήνα, Νέα Υόρκη. Στην τελευταία ακόμα δεν έχω πάει, οπότε δεν μπορώ να ξέρω. Τις άλλες όμως τις τρώει λάχανο. Πραγματικά, αν δεν θες να κοιμηθείς κατα τη διάρκεια της παραμονής σου στο Buenos Aires, δεν χρειάζεται. Πάντα, μα πάντα, υπάρχει κάτι ενδιαφέρον να κάνεις.<br /><br />(2) Porteños λέγονται οι κάτοικοι του Buenos Aires και ο,τιδήποτε προέρχεται από αυτό.<br /><br />(3) :) Έμπνευση που χρωστάω στην Ε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-3033999211156688819?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5689171226965450024.post-30608723515365819132009-04-06T02:27:00.002-03:002009-04-06T03:25:22.848-03:00<div style="text-align: justify;">Οι καιροί περάσανε, εμπειρίες αποροφηθήκανε, άνθρωποι αλλάξανε... Και μαζί με τους ανθρώπους άλλαξαν και όλα τα άλλα.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έκατσα να γράψω μερικές λέξεις. Ή έστω να τις τυπογραφήσω τέλως πάντων. Είμαστε σε άλλες φάσεις πλέον τώρα, με άλλες εμπειρίες, με άλλους ανθρώπους. Εδώ είμαι λοιπόν κι εγώ, ο Μενέλαος, ένας "διαφορετικός" Μενέλαος, να γράφω σε ένα διαφορετικό blog. Νιώθω σαν να μπαίνω σε μια νέα, διαφορετική φάση της ζωής μου. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ξεκινάει μια νέα εποχή. Βέβαια, είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα πούνε πως είμαι απλά εγώ: ζώντας με τον δικό μου ξεχωριστό τρόπο, παίρνοντας τις μη συμβατικές αποφάσεις που παίρνω πάντα, δείχνοντας με το δάχτυλο μια τυχαία κατεύθυνση μόνο και μόνο επειδή ακόμα δεν έχω πάει προς τα εκεί. Όπως και να 'χει, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Εγώ κάνω το κέφι μου και είμαι τόσο χαρούμενος όσο και το λαγουδάκι της Duracell με ολοκαίνουριες μπαταρίες στον πισινό!<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Αυτό είναι το ολοκαίνουριό μου blog και θα ήθελα να σας καλωσορίσω. Δεν σας λέω ακόμα τί θα κάνω τις επόμενες μέρες/βδομάδες/μήνες. Κρίμα θα είναι να χαλάσω την έκπληξη. Υπόσχομαι όμως να σας κρατήσω ενήμερους, μην ανησυχείτε.<br /></div><br />Έλπίζω να σας αρέσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5689171226965450024-3060872351536581913?l=so-what-next-gr.blogspot.com' alt='' /></div>M.noreply@blogger.com0